از بحث‌هاى پيشين دانسته شد كه اسلام به دليل گستردگى و فراگيرى حوزه دخالت آن در تمامى زواياى حيات آدمى، از جمله حيات اجتماعى و نيز در برداشتن احكام و دستورهايى كه اجرا و پياده كردن آنها نيازمند حكومت است، پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و پس از آن حضرت، امامان عليهم السّلام سمت رهبرى و حكومت را از جانب خداوند دارا بودند، تا از اين راه، خواسته‌ها و آيين شريعت را به گونه كامل در جامعه پياده كنند.

اكنون اين سخن پيش مى‌آيد كه آيا در روزگار غيبت لازم است همين فرايند دينى استمرار داشته باشد، يعنى دين به تمام زواياى آن محقق و اجرا شود، يا آن كه در اين دوران، تنها بخش عبادى و معنوى باقى مى‌ماند و حوزه اجتماعى واجراى دين رها و تعظيل مى‌شود؟

امام خمينى رحمه اللّه مى‌گويد:

از غيبت صغرى تاكنون، كه بيش از هزار سال مى‌گذرد و ممكن است صد هزار سال ديگر بگذرد و مصلحت اقتضا نكند كه حضرت تشريف بياورد، در طول اين مدت مديد، احكام اسلام بايد زمين بماند و اجرا نشود؟ ... قوانينى كه پيغمبر اسلام در راه بيان و تبليغ و نشر و اجراى آن بيست و سه سال زحمت طاقت‌فرسا كشيد، فقط براى مدت محدودى بود؟

آيا خدا اجراى احكامش را محدود كرد به دويست سال؟ و پس از غيبت صغرى اسلام ديگر همه‌چيزش را رها كرده است؟[١]

[١] - ولايت فقيه، ص ١٩.