در باور امام، سمت حكومت و رهبرى يك سمت و شأن الهى ودينى براى پيامبر صلّى اللّه عليه و اله است. همان‌گونه كه آن حضرت از سوى خداوند سمت نبوت داشت، سمت امامت نيز داشت و حكومت آن حضرت پديده‌اى برخاسته از وحى ودين بود.

خداوند متعال در كنار فرستادن يك مجموعه قانون، يعنى احكام شرع، يك حكومت و دستگاه اجرا و اداره مستقر كرده است. رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله در رأس تشكيلاتاجرايى و ادارى جامعه مسلمانان قرار داشت. علاوه بر ابلاغ وحى و بيان و تفسير عقايد و احكاو نظامات اسلام، به اجراى احكام و برقرارى نظامات اسلام همت گماشته بود تا دولت اسلام را به وجود آورد.[١] با توجه به مجموع سخنان امام، به گونه زير مى‌توان بر باور ايشان استدلال كرد:

واجب بودن پيروى مؤمنان از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و امام عليه السّلام‌

يا أيّها الّذين آمنوا أطيعوا اللّه و أطيعوا الرّسول و أوى الأمر منكم؛[٢] اى كسانى كه ايمان آورديد، از خدا فرمان بريد و از پيامبر و صاحبان فرمان.

[١] - ولايت فقيه، ص ١٧.

[٢] - نساء، آيه ٥٩.