امام خمينى، هدف اصلى انبياء را هدايت و معنويت انسان‌ها مى‌داند؛ اما چون پياده شدن اين هدف، بدوندخالت در امور دنيوى و زندگى مردمان ممكن نيست، بنيان‌گذاردن حكومت و برپا داشتن عدل از وظيفه‌ها و هدف‌هاى رسالت مى‌شمارند، ولى وظيفه‌اى مقدمى و ابزارى. از آن روى كه اصلاح دنيا شرط لازم براى اطلاح عقباست، اصلاح دنيا نيز در قلمرو كار انبيا و هدف مقدمه‌اى بعثت‌ها قرار گرفته است.

در اين كتاب شريف [قرآن‌]، مسائلى هست كه مهمش مسائل معنوى است و رسول اكرم و ساير انبيا نيامدند كه اين‌جا حكومت تأسيس كنند، مقصد أعلا ايننيست؛ نيامدند كه اين‌جا عدالت ايجاد كنند، آن هم مقصد أعلا نيست، اينها همه مقدمه است ... مقدمه يك مطلب است و او معرفى ذات مقدس حق.[١] وقتى كه مفاد آيات شريفه را مى‌خوانيم، يا سيره انبيا را ملاحظه مى‌كنيم، مى‌بينيم كه آنها تمامشان يكى از كارهايى كه البته مقصد نبوده، لكن مقدمه بوده، اين بوده است كه عدالت را در دنيا ايجاد كنند. پيغمبر مى‌خواهد عدالت ايجاد كند، تا بتواند آن مسائلى كه دارد كه آن مسائل، انسان مى‌خواهد درست كند، آن مسائل را طرح كند.[٢] حضرت امام، در اين كه هدف اصلى دين تعليم و تربيت و معنويت مردم‌

[١] - همان، ج ٢٠، ص ١٥٦.

[٢] - همان، ص ١٥٧.