اسلام، مى‌خواهد انسان را يكى انسانى بسازد جامع، يعنى رشد به آن طور كه هست بدهد: از حظ طبيعت دارد، رشد طبيعى به او بدهد، حظ برزخيت دارد، رشد برزخيت به او بدهد، حظ روحانيت دارد، رشد روحانيت به او بدهد، حظ عقلانيت دارد، رشد عقلانيت به او بدهد، حظ الوهيت دارد، رشد الوهيت به او بدهد. همه حظوظيكه انسان دارد و به طور نقص است، الآن نرسيده است، اديان آمده‌اند كه اين ميوه نارس را رسيده‌اش كنند.[١]

نسبت دين و دنيا

در قرائت امام خمينى دين اسلام به زندگى و چگونه زيستن انسان در دنيا نظر دارد، چرا كه در اين شريعت، دين‌دارى و عبادت كردن به مكان و زمان و انجام آيين عبادى ويژه نيست، بلكه هر لحظه زندگى مى‌تواند عبادت و پيروى باشد وسراسر زمين مسجد و مقدس.

به فرموده پيامبر صلّى اللّه عليه و اله:

جعلت لى الارض مسجدا؛[٢] براى من سراسر زمين مسجد است.

ازا ين چشم‌اداز، پيوند دين و دنيا پيوندى تمام، برابر و تراز است. زمين و آسمان، ماديات و معنويات از هم جدا نيستند، بلكه زمين جامه آسمانى مى‌پوشد و ماده با معناه و دنيا با آخرت و دين با زندگى گره مى‌خورد. حكومت واصلاح و سامان امور زندگى، همان اندازه والايى و پاكى دارند و انجام آنها

[١] صحيفه نور، ج ٢، ص ١٥٥.

[٢] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ٣٢٤.