حكومت اسلامى در كوثر زلال انديشه امام خمينى (ره) - گروهى از نويسندگان - الصفحة ١١٤
فروفرستاده است؟ آيا بشر بايد پاسخ تمامى نيازهايش را از دين بخواهد؟ يا آن كه دين به بخشى از نيازهاى او پاسخ مىدهد و نبايد هرچيزى را از دين انتظار داشت؟
نيازهاى بشر را اينگونه مىتوان تقسيم و بيان كرد:
١. نيازهاى دنيوى.
٢. نيازهاى اخروى.
نيازهاى دنيوى به نوبه خود، دو گونهاند:
الف. نياز به قانون و روش، براى معنويت و كمال.
ب. نياز به قانون و روش، براى زندگى.
در اين كه بشر براى سعادت اخروى و نيز بهرهمند شدن از كمالهاى معنوى به دين و وحى نياز دارد، نزد همگان پذيرفته است. همه متفكران دينى قبول دارند كه دين راه و روش سعادتمندى آخرت، يعنى تمامى نيازهاى آن جهانى را نشان مىدهد. همچنين، بر اين نيز اتفاق دارند كه دين، نيازهاى روحى و معنوى بشر را پاسخ مىدهد. البته در اين بخش، دين پارهاى مسائل را در تأييد حكم عقل بيان مىكند؛ يعنى در آن بخش از ارزشهايى كه به حسن و قبح عقلى بازمىگردد.
بخش ديگر نيازهاى بشر، نياز به آيينهاى زندگى است. آموزههايى كه با به كارگيرى آنها، صلاح و سلامت زندگى فردى و جمعى فراهم آيد.
در اين بخش، آن امور از زندگى كه در قلمرو احكام حلالو حرام قرار دارند، مانند: خوراكىهاى حلال و حرام، دادوستد و درآمدهاى حلال و حرام و ... يعنى آن بخش از زندگى كه متعلق تكاليف فقهى است. قلمرو دنيوى