از اين آيات استفاده مى‌شود كه مسلمان بايد هر آنچه را از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مى‌شنود و يا در كردار آن حضرت مى‌بيند، به عنوان دين و شريعت و حقايق و معارف دينى بداند.

به اعتقاد شيعه، امامان عليهم السّلام پس از پيامبر روشنگر و تفسيركننده قرآن بوده‌اند: لا يمسّه إلّا المطهّرون‌[١] انسان‌هاى پاكى كه لطائف و اسرار قرآن و حقايق و معارف قرآن را مى‌فهمند و فهم ايشان كامل و به دور از اشتباه است. اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله هستند، همانان كه دريچه علم و عرفان به روى آنان گشوده شده است‌[٢]: إن تتّقوا اللّه يجعل لكم فرقانا[٣] امامان، بالاترين درجه تقوا را پس از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله دارند. از همين روى در سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و اله، امامان عليهم السّلام به عنوان روشنگر و تفسيركننده، با قرآن برابر مى‌نشينند: «كتاب اللّه و عترتي».[٤] بنابراين، افزودن بر وحى قرآن، سنّت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سيره و سخن امامان عليهم السّلام نيز، بدان جهت كه بيان و تفسير وحى‌اند، متن دين به شمار مى‌آيند و قداست و حجيّت قطعى دارند. پس منظور از دين، تمامى حقايقى است كه در قرآن و سنت، وجود دارد.

معنا و تفسير جامع بودن‌

سخن از جامع بودن دين، بستگى به اين دارد كه دانسته شود هدف از بعثت انبيا و نزول وحى چيست؟ خداوند دين را براى پاسخ به كدام نيازهاى بشرى‌

[١] - واقعه، آيه ٧٩.

[٢] - اصول كافى، ج ١، ص ٢١٣- ٢١٤ و ٢٦٠- ٢٦١.

[٣] - انفال، آيه ٢٩.

[٤] - شيخ حرّ عاملى، وسايل الشيعه، ج ١٨، ص ١٩، ح ٩.