برابر اين اصل، آموزه‌ها و آيين‌هاى اسلام، به زمان و عصر ويژه‌اى محدود نمى‌شود، بلكه جاودانه و هميشگى است و همه زمان‌ها را در بردارد و در تمامى عصرها و دوران‌ها بشر را به سوى زندگى دينى و حيات شايسته و انسانى هدايت مى‌كند.

از يك نظر قانون‌ها و آيين‌هاى اسلام بر دو گونه‌اند: پاره‌اى از قانون‌ها هويت فردى دارند، هركس به تنهايى و بدون پيوند با ديگرى مى‌تواند آنها را انجام دهد، مانند نماز، روزه و ...، ولى پاره‌اى ديگر، هويت و كاربرى اجتماعى- حكومتى دارند. بدون نظام سياسى- اجتماعى و داشتن نيروى اجرايى توانا، عمل به آن قانون‌ها ممكن نيست، مانند قانون‌هاى جزايى، مالى، دفاع ملى و ... هم‌چنين پاره‌اى از آموزه‌هاى دين اسلام، شالوده و هويت اجتماعى دارند، مانند برقرارى عدالت در جامعه و ....

امام جاودانگى دين را به پايدار ماندن نام دين و پايندگى بحث‌ها و بررسى‌هاى علمى و نگارشى درباره گزاره‌هاى دين نمى‌دانند، بلكه در نظر ايشان جاودانگى دين بستگى به اين دارد كه هدف‌ها و خواسته‌ها، برنامه‌ها و قانون‌هاى دين، در سه سطح: انديشه، بيان و عمل در هر عصرى و براى هر نسلى بازتاب پيدا كند. جاودانه بودن دين را حضور و تجسم عينى دين در جارى زمان مى‌دانند:

احكام اسلام محدود به زمان و مكانى نيست و تا ابد باقى و لازم الاجراست.

تنها براى زمان رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله نيامده، تا پس از آن متروك شود و ديگر حدود و قصاص، يعنى قانون جزاى اسلام اجرا نشود، يا انواع ماليات‌هاى مقرر گرفته نشود يا دفاع از سرزمين و امت اسلام تعطيل گردد. اين حرف كه‌