روسپيگرى، همجنس بازى، استفاده‌هاى سودجويانه و غيرانسانى از آنان در امور پزشكى و فروش اعضاى بدن آنها و به‌كارگيرى آنان در مشاغل سخت و زيان‌آور، از جمله اهداف شومى است كه در امر قاچاق انسانها مورد نظر است.

براساس برآوردهاى رسمى و حداقلى كميسيون اروپا، سالانه ٥٠٠ هزار زن و كودك به اروپاى غربى قاچاق مى‌شوند. حدود ٤٠ درصد اين قربانيان، از اتباع كشورهاى اروپاى شرقى و مركزى و يا از كشورهاى روسيه و اكراين هستند. مابقى نيز به كشورهاى در حال توسعه (٦٠ درصد) در آسيا، افريقا و آمريكاى لاتين تعلق دارند.

سالانه ٢٠٠ هزار كودك از كشورهاى غرب آفريقا قاچاق مى‌شوند و مورد سوء استفاده كارى و جنسى قرار مى‌گيرند. در اين ميان برخى كشورها، صادركننده و برخى واردكننده هستند و برخى به طور همزمان صادركننده، واردكننده و محل عبور به شمار مى‌روند. قاچاق روزافزون زنان از كشورهاى افريقايى به اروپا توسط سازمانهاى تبهكار صورت مى‌گيرد. براى مثال زنان نيجريه را به ايتاليا منتقل مى‌كنند. قاچاق زنان به صورت خريد و فروش آنان و بيشتر براى فحشا صورت مى‌گيرد.[١]

از مصاديق ديگر ظلم در دنياى كنونى، ستمى است كه نظام سرمايه‌دارى افسارگسيخته، به انسانها و موجودات زنده از طريق آلودگى و تخريب محيط زيست روا مى‌دارد. در طول تاريخ هيچ فرايند بشرى به اندازه تمدن صنعتى غرب به محيط زيست صدمه وارد نكرده است.[٢]

[١] -سعيد اسماعيلى بهبهانى،« جهان‌سازى و استراتژى مقاومت»، پيشين، ص ٢٨٤.

[٢] -دكتر حسين مهربان،« رازهاى بزرگ جهانى‌سازى به روايت غرب»، پيشين، ص ٥٢.