چنين است كه اسلام به ايران مى‌آيد و ايران خانه تشيع مى‌شود؛[١] زيرا خداوند اراده نموده كه فرهنگ و تمدن ايران و استعداد ايرانى نقش ويژه‌اى را در شكوفايى اسلام و مكتب تشيع داشته باشد. فلسفه حوادثى نظير تشريف‌فرمايى حضرت امام رضا (ع)، حضرت معصومه (س) و امام‌زادگان و بسيارى از حوادث تاريخى ديگر در ايران را بايد در راستاى مشيت الهى از نقش ايران براى آينده تاريخ دنيا، جستجوكرد. به‌قول شهيد سيدمرتضى آوينى: «راستى تاريخ چه شگفتيها در آستين دارد. قرنها پيش، وقتى فرزندان موسى‌بن‌جعفر (ع) براى زيارت آقا امام رضا «سلام‌ا ... عليه» به ايران مى‌آمدند، چه كسى مى‌دانست كه در روزى اين‌چنين، ايران كانون نهضتى خواهد شد كه زمينه قيام موعود و برچيده گشتن نظام حكومت جور از جهان را فراهم خواهد ساخت؟.»[٢]

همان‌طور كه قبلًا اشاره شد، ايرانى با وجود اينكه مصون از خطا نبوده، امّا در برهه‌هاى حساس از تاريخ دست به انتخابهاى درست زده است. انتخاب اسلام به‌عنوان شيوه زندگى در ميان هياهوى ايدئولوژيهاى بشرى در دهه‌هاى آخر قرن بيستم و در شرايطى كه انديشه‌ها و باورهاى تمدن جديد غرب، تمام كشورها از جمله كشورهاى جهان سوم را تحت تأثير خويش قرار داده بود، از جمله همان انتخابهاى صحيح ايرانيان در مقاطع حساس تاريخ خويش محسوب مى‌شود.

[١] -اشاره به مكاشفه مرحوم ميرزاى نائينى و كلام امام زمان( عج) خطاب به وى. نقل از: عبدالرحمن باقرزاده بابلى، توجهات ولى‌عصر( عج) به علما و مراجع تقليد.

[٢] -كانون فرهنگى هنرى ايثارگران، ١٣٧٦، گفتارهاى روايت فتح، گنجينه آسمانى، ص ٨٥.