انديشمند معاصر جناب آقاى دكتر مهدى گلشنى مى‌گويد: «چند سال قبل براى سمينار «تعبير فيزيك نسبيت» در لندن بودم. بحث كيهان‌شناسى مطرح بود. يك فيزيكدان فيلسوف بلژيكى در ضمن آنكه داشت راجع به يك مدل كيهان‌شناسى صحبت مى‌كرد اسمى از خدا آورد، كه يك فيزيكدان آمريكايى گفت: در كنفرانس فيزيك جايى براى آوردن اسم خدا نيست. اين را من خودم شاهد بودم. امّا الان وضعيت آن چنان تغيير كرده است كه، چهار سال پيش انجمن آمريكايى پيشرفت علم كه بزرگترين انجمن علمى آمريكاست و بسيارى از شخصيتهاى برجسته علمى آمريكا عضو آن هستند، سمينار دوره‌اى خود را برگزار كرد، در آن سمينار كارى كه براى اولين بار كرده بودند اين بود كه غير از جلسه‌هاى موازى كه معمولًا در رابطه با كنفرانس‌ها مى‌گذارند، يكى- دو جلسه هم درباره «رابطه علم و دين» قرار داده بودند. اين جلسات آن چنان شلوغ بود كه بقيه جلسه‌ها را تحت‌الشعاع قرار داده بود و سروصداى اولياى سمينار را درآورد، يعنى وضعيت اين چنين تغيير كرده است. يك وقتى اسم دين را آوردن در محيطهاى علمى و آموزشى و غيره خلاف مُد بود اما الان اين طور نمى‌باشد».[١]

وى مى‌افزايد: «بنده در سال ٩٨ در كنفرانسى بودم كه در آن، دو نفر از بزرگان كيهان‌شناسى جهان صريحاً به من گفتند كه در تحقيقات سالهاى اخيرشان به اين نتيجه رسيده‌اند كه علم خودكفا نيست و بايد براى پاسخ بسيارى از سوالات به خدا روى آورد».[٢]

[١] -مير احمدرضا حاجتى، عصر امام خمينى، صص ٩٠- ٨٩.

[٢] -همانجا.