در گذشته روانشناسى علمى معتقد بوده است كه درمان بيماران را بايد از مسائل ارزشى دور نگه‌داشت.[١] به‌همين دليل استاد معروف دانشگاه و صاحب‌نظرى چون «آن‌پُرد» در سال ١٩٥٠ ميلادى مى‌گويد: «من پنجاه كتاب روانشناسى درسى را در آمريكا بررسى كردم، حتى يك بحث كوچك درباره مذهب به عنوان يك بحث انسانى و عاطفى مطرح نشده بود».[٢] امّا تنها از سال ١٩٨٧ تا ١٩٩٣ ميلادى بيش از ٦ هزار مقاله علمى در خصوص نقش و اهميت مذهب در درمان بيماران به چاپ رسيده است.[٣]

در سالهاى اخير، درس علم و دين در تعداد زيادى از دانشگاههاى آمريكايى و اروپايى عرضه شده است و طبق برآورد مجله علمى‌New Scientist ، پررشدترين رشته علمى بوده است.[٤]

انجمن علوم سياسى آمريكا (American Political Science Association) هم بيش از ده سال است كه بخش دين و سياست را راه انداخته است و هر سال جايزه‌اى را به بهترين كتاب در اين زمينه اهدا مى‌كند.[٥]

تلويزيون بى. بى. سى طى گزارشى اعلام كرد: «اغلب دانشگاههاى پزشكى در آمريكا متقاعد شده‌اند كه بدون تدريس اصول و ارزشهاى مذهبى نمى‌توان دروس پزشكى را تدريس كرد».[٦]

[١] -دكتر عنبرحق، استاد دانشگاه مالزى، ماهنامه پگاه، اول خرداد، ١٣٨٠.

[٢] -دكتر محمود گلزارى، پيشين.

[٣] -دكتر عنبرحق، پيشين.

[٤] -دكتر مهدى گلشنى، از علم سكولار تا علم دينى، ص ٦٠.

[٥] -همانجا.

[٦] -مير احمدرضا حاجتى، عصر امام خمينى، ص ١٠٦؛ به نقل از: روزنامه رسالت، ١٩/ ١٢/ ٧٦.