جنبش دانشجويى ايران و رسالتها
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص

جنبش دانشجويى ايران و رسالتها - سلطانزاده، منصور - الصفحة ٧٥

و يك غريزه اصلى است ... اين احساس جزء بسيار مهمى از هستى خود ما است كه اجازه داده‌ايم به ضعف گرايد و غالباً به‌كلى نابود گردد».[١]

«سهيان هنريتكا»، انديشمند معروف و استاد دانشگاه ليدن در كتاب معروف خود به‌نام «تاريكيهاى فردا»، كه آن را قبل از جنگ جهانى دوم به چاپ رسانده است، نتايج ناديده گرفتن اصول معنوى و نيز اخلاق نسبى‌انگارى را به قدرى خطرناك قلمداد مى‌كند كه مى‌تواند منجر به نابودى تمدن غرب گردد. وى مى‌نويسد: «امروز اصول مادى، اصول معنوى را پس رانده است. اين دگرگونى براى انديشه انسانى بسى زهرآلود و مهلك است. ولى متاسفأنه روز به روز بيشتر در ميان توده مردم نيرو مى‌گيرد. امروز جنبه‌هاى خوب و بد وجود ندارد و اخلاق جديد غربى همه چيز را نسبى تلقى مى‌كند. تمدنى كه متكى بر چنين اشتباه فاحشى باشد، ديرگاهى استوار نخواهد ماند و سرانجام تبديل به توحش مى‌شود و واژگون مى‌گردد».[٢]

ادامه روند بحران تمدن جديد موجب شده است تا «فريتيوف كاپرا»، انديشمندمعاصر و صاحبنظر آمريكايى، مسأله بازگشت را در كتاب معروف خود تحت عنوان «نقطه بازگشت» (Turing point) مطرح نمايد. وى در اين كتاب مى‌نويسد: «با نگاهى دقيق‌تر به شرايطى كه در آنيم، متوجه خواهيم شد كه بحران فعلى ... در بعد و سطح جهانى است. بنابراين چه به عنوان افراد و چه به عنوان جامعه و چه به عنوان يك تمدن ... ما اكنون به نقطه‌اى رسيده‌ايم كه همان «نقطه بازگشت» يا نقطه چرخش است».[٣]


[١] -همان، ص ٢٧.

[٢] -على‌اكبر كسمايى، جهان امروز و فردا در تنگناى تمدن صنعتى غرب، ص ٥٤.

[٣] -به نقل از نامه فرهنگ، شماره ١٣، ص ٧٧.