جهانى شدن از مباحثى است كه در سه دهه اخير در مراكز علمى و تحقيقاتى دنيا مورد توجه قرار گرفته و بازتاب گسترده‌اى در سطح جهانى داشته است. سير تحول تكنولوژى ارتباطات و اختراع وسايل ارتباطى پيشرفته، موجب پيدايش انقلابى در اطلاعات و ارتباطات در دهه‌هاى آخر قرن بيستم شد و زمينه ارتباط گسترده و آسان بين انسانها را در سراسر دنيا از طريق پديده‌هاى الكترونيكى، نظير ماهواره‌هاى تصويرى و مخابراتى، اينترنت، فيبر نورى و تلويزيونهاى كابلى، فراهم آورد. پيشرفت تكنولوژى با درهم شكستن مرزهاى جغرافيايى، موجب فشردگى مكان و زمان و كوچك شدن جهان شده و دنيا را به «دهكده‌اى جهانى» تبديل كرده است.

«مارشال مك‌لوهان» در سال ١٩٦٥ ميلادى با طرح ايده «دهكده جهانى»، پيشگام مباحث جهانى شدن گرديد.

به اعتقاد مالكوم واترز؛ «جهانى شدن فرايندى است كه از شروع تاريخ بشر آغاز شده و تأثيرات آن با گذشت زمان افزايش يافته است. ليكن اين فرايند در سالهاى اخير يك جهش ناگهانى داشته است».[١]

جهانى شدن در طول سه دهه گذشته، همزمان با طرح آن در مجامع علمى تعاريف مختلفى به‌خود گرفته است. برخى از نظريه‌پردازان معتقدند نظامات سياسى، اقتصادى و فرهنگى تمدن غرب به‌عنوان تمدن و فرهنگ كامل و برتر، عاقبت با وجود چالشهايى در سراسر دنيا بسط و توسعه خواهد يافت. ديدگاههاى «فرانسيس فوكوياما» و «هانتيگتون» به اين ديدگاه نزديك است. فوكوياما معتقد است جهانى شدن، همان آمريكايى شدن است.

[١] -مالكوم واترز، جهانى شدن، صص ١٤- ١٣.