روزنامه «كريستين ساينس مانيتور» مى‌نويسد: «در سال ٢٠٠٠ م. در ٧٢ دانشكده پزشكى آمريكا، واحدهاى درسى در زمينه معنويت و التيام دردها و بيماريها تدريس مى‌شود كه در مقايسه با سال ١٩٩٢ افزايش بى‌سابقه‌اى (از نظر تعداد دانشكده‌ها و واحدهاى درسى مذكور) را نشان مى‌دهد».[١]

«پروفسور حميد مولانا»، رئيس و بنيانگذار بخش ارتباطات بين‌الملل دانشگاه امريكن واشنگتن دى. سى اظهار مى‌دارد: «وقتى انقلاب اسلامى اوج گرفت من در تابستان ١٩٧٨ دو هفته در تهران بودم و بعد براى شركت در كنگره بزرگ علوم ارتباطات روابط بين‌الملل به ورشو (لهستان) رفتم. وقتى در آنجا درباره انقلاب اسلامى ايران صحبت كردم، چند نفر از دانشمندان لهستانى (كه بعداً در مبارزات لهستان تأثير فراوانى داشتند) مى‌خواستند حضرت امام (ره) را بشناسند. اين مالِ آن موقع بود. ولى اخيراً كه پس از بيست سال هنگامى كه براى شركت در كنفرانس بزرگ جهانى در همين رشته، در دانشگاه لايپزيك، به آلمان شرقى رفته بودم براى اولين بار در عمر ٤٣ ساله انجمن علوم ارتباطات، آنجا اعضاى انجمن، جلسه اصلى خودشان را در كليسا تشكيل دادند، در كليساى سن‌نيكسولى. در اين كليسا، كشيشى براى ما سخنرانى كرد كه به قول خودش انقلاب آلمان شرقى را به شيوه حضرت امام هدايت كرده بود. واقعاً جالب است كه ماركسيست‌ها، ليبراليست‌ها و همه ايست‌ها، كه هرگز حاضر نبودند به مسجد و معبد بروند، انقلاب اسلامى ايران، آنان را وادار كرده بود كه به كليسا بيايند».[٢]

[١] -همانجا.

[٢] -فصلنامه حضور، پائيز ٧٨، ش ٢٩.