مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٣ - ٣٧ - معاد

نُورِكُمْ ...[١]

كه در خصوص گفتگوى منافقان با مومنان است و نيز در سوره اعراف گفتگوى اهل بهشت با اهل جهنم و در سوره مطففين خنديدن اهل بهشت از ديدن كفار نقل شده است.

قرآن مجيد زندگى آخرت را مخلد و جاودانى اعلام مى‌كند. در دنياى فعلى اصل كهولت (آنتروپى) بر تمام مواد و نيروها حكم‌فرماست هر موجوديكه به حالت خود رها شود و امدادى بدان نرسد به طور تدريج به سوى هموارى و پيرى و سكون مى‌رود و اگر اين حالت در ماده نبود اصل بقا و ثبات در عالم حكومت مى‌كرد و ما در اين زندگى مخلد مى‌شديم و از فنا اثرى نبود. فرق دنيا با آخرت آنست كه در آخرت اصل كهولت از مواد برداشته خواهد شود، كتاب «ذره بى‌انتها» نوشته آقاى مهندس بازرگان/ ص ٨٥ را مطالعه كنيد.

آيات‌ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ[٢] خالِدِينَ فِيها و ده‌ها آيات ديگر ناظر به اين مطلب‌اند و در نتيجه خستگى از يكنواخت بودن لذت‌ها و تبديل سعادت به عادت در زندگى اخروى معنائى نخواهد داشت درباره اهل بهشت آمده: خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا[٣] «يعنى اهل بهشت در آن پيوسته‌اند و طالب تحول نيستند.»

[١] - سوره حديد، آيات ١٢ و ١٣.

[٢] - سوره ق، آيه ٣٤٠.

[٣] - سوره كهف، آيه ١٠٨.