مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٦٣ - ٧ - دموكراسى از فرضيه تا واقعيت

جمهورى در سال ١٣٨٣ هفتاد درصد مردم اشتراك كردند و در انتخابات ولسى جرگه در سال ١٣٨٤ پنجاه درصد اشتراك كردند و آراى چهار ميليون به نمايندگان متعدد بى‌تاثير بود، زيرا نمايندگان زياد آنان بخاطر قلت آراء بهركدام به مجلس راه نيافتند ولى آراى دو ميليون به پيروزى نمايندگان مجلس مؤثر افتاد.

بنابراين تصويبات مجلس در مقابل نظر رئيس‌جمهور از نظر عقل و منطق بى‌اعتبار است، ولى عرف دموكراسى آنرا معتبر ميداند.

٢- آنچه كه تاكنون محسوس و غير قابل ترديد است، غالب نمايندگان در موقع رأى‌دهى به نظر خود،- خواه حق خواه باطل- عمل مى‌كنند نه به دلخواه موكلين خود و نه از آنها چيزى سؤال مى‌نمايند.

بنابراين، توكيل نمايندگان توكيل صورى و ظاهرى است نه واقعى تا به حكومت مردم بر مردم منجر شود.

٣- نمايندگان گاهى تنها مصالح فردى خود نه مصالح موكلين را مراعات مى‌كنند.

٤- گاهى مصالح صنفى خود را مورد توجه قرار مى‌دهند.

٥- گاهى به منافع حزبى خود اهميت مى‌دهند.

٦- گاهى عقايد دينى يا مذهبى خود را اهم مى‌دانند.

٧- گاهى ايدئولوژى خود را مقدم مى‌دارند.

٨- گاهى نمايندگان بر اساس قصور فكرى خود مصالح ملى را نمى‌فهمند و نادانى آنان سبب ضرر به مردم مى‌شود.

٩- گاهى در اثر رشوت‌گيرى يا ترس به موكلين، خود خيانت‌