مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٦ - ٣٢ - خلود در عذاب

بيرون مى‌ريزد، و همان نيروها بنابر حقيقت بقاى اعمال در عالم، باقى مى‌مانند و ذره‌اى از آنها كاسته نمى‌شود آن نيروها در آخرت به خود آدم برمى‌گردد، و اى بسا اعمال چشم در جاى چشم و اعمال دست در جاى دست و هكذا مى‌نشيند، و به همان اعضا تبديل مى‌شود، و چشم و گوش و غيره كه از آنها تشكيل شده هميشه در عذاب يا در رحمت خواهد بود مثلا زبانى كه از ميليونها لا اله الا اللّه تشكيل يافته هميشه راحت و هميشه گويا و شاد خواهد بود.

و زبانى كه از غيبت و دروغ و دشنام و ... فراهم آمده هميشه در عذاب خواهد بود، مثل شورى از نمك، ترى از آب، چربى از روغن جدا شدنى نيست اينگونه اعضا نيز كه از اعمال نيك و بد به وجود آمده‌اند، چون ذات و اصل خميره آنها همان رحمت يا عذاب است همواره در عذاب و يا در رحمت خواهند بود كه قرآن مى‌فرمايد:

لا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَ إِنَّما تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌

«امروز معذرت نخواهيد تنها آنچه را كه مى‌كرديد سزا داده مى‌شويد.»

يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ

«روزيكه باطنها و حقايق آشكار مى‌گردد.»

و لب اين تقرير تجسم عمل و تبدل انرژى به ماده است كه اعتراض را از قول مشهور علماى اسلامى دفع مى‌كند.

البته ما در كتب علمى مفصل خود گفته‌ايم كه اگر اين بيان صددر صد صحيح باشد اعتراض فوق دفع نمى‌شود و اللّه الهادى.