مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٨ - ١٣ - اعلاميه حقوق بشر اسلامى

ثروت‌ها و منابع طبيعى خود تسلط داشته باشند.

ماده دوازدهم: هر انسان در حدود شريعت آزادى اختيار سفر و جابجايى و محل اقامت خود را در داخل كشور و خارج آنرا دارد، وقتى زير فشار قرار گيرد مى‌تواند و به شهرى ديگرى پناهنده شود و كشور مذكور بايد باو پناهندگى بدهد تا اينكه خطر از او برطرف گردد، بشرطى كه سبب پناهندگى در نظر شرع جريمه نبوده باشد.

ماده سيزدهم: كار حقّى است كه دولت و جامعه سرپرستى آنرا براى هر شخص تواناى بر آن برعهده دارد. و انسان در انتخاب كار لايق بخود كه موافق مصلحت او و مصلحت جامعه اوست، آزاد است.

و كارگر مستحق امنيت و سلامت و همه ضمانت‌هى اجتماعى ديگر است و جايز نيست كه به بيشتر از حد طاقت خود مكلف يا بزور وادار گردد و نبايد مورد بهره‌كشى و ضرر قرار گيرد. كارگر، چه مرد و چه زن حق مزد عادلانه را در مقابل كار خود بدون تأخير دارد و براى اوست جايزه‌ها و اضافات و ترقّياتى كه مستحق آنها است و بر اوست كه با اخلاص و دقّت كار كند. در فرض اختلاف كارگران و كارفرمايان دولت يابد با بى‌طرفى براى رفع نزاع و ستم و اقامه حق و الزام به عدالت مداخله نمايد.

ماده چهاردهم: براى انسان حق كسب مشروع كه بدور از احتكار و يا غش و يا ضرر رسانيدن به جان خود ديگران باشد ثابت است. و ربا شديدا ممنوع است.

ماده پانزدهم: الف) هر انسان حق تمل را به وسايل شرعى و