٢٠- مشهور ميان علماى شيعه اين است كه مبعث النبى در ٢٧ رجب بوده و نگارنده تا كنونى بخلاف كسى بر نخورده است ولى اين قول به آيه‌اى كه نزول قرآن را در ماه رمضان بيان مى‌دارد منافات دارد. چون كه در روز مبعث آيه نازل شده است حضرت محمد (ص) توسط وحى جبرئيل (وحيى كه قرآن بوده) به منصب رسالت مشرف گرديده است و اين موضوع را همه قبول دارند.

جواب هايى كه براى رفع منافات داده شده نادرست است، رواياتى كه دلالت دارد مبعث در ٢٧ رجب بوده از نظر سند ضعيف است و نگارنده يك روايت معتبر[١] در موضوع يافته است، لذا موضوع مشكوك مى‌شود. مگر اينكه دليل معتبره ديگرى اقامه كنيم. والله العالم.

٢١- مشهور علماى فقه توثيقات نجاشى و كشى و شيخ را در حق راويان قبول دارند و عمل نگارنده هم همين است، ولى از نظر فنى اشكالى مهمى بر حجيت اين توثيقات وارد است، زيرا: غالباً مرسل است و غير مسند و بايد با مرسلات توثيقات معامله مرسلات روايات را نمود كه معتبر نباشد، و اگر اين اشكال بى جواب بماند قسمت عمده علم رجال باطل مى‌شود. و تفصيل اين موضوع در كتاب ديگر نگارنده مذكور ا ست.[٢]

٤٠- روح منفوخ در آدم‌

امام محمد باقر (ع) در تفسير آيه: «فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ» (ص: ٧٢) مى فرمايد: روح اختاره الله و اصطفاه و خلقه و اضافه الى نفسه و فضله على جميع الارواح فامر فنفخ منه فى آدم (عليه‌السلام).[٣]

از روايت استفاده مى‌شود كه آدم- و مطلق انسان- تنها به واسطه نفخ، حيات دارد؛ نه اين كه روح داشته باشد؛ مگر اين كه كلمه (من) را به معناى تبعيض بگيريم كه صحيح نيست؛ بلكه ظاهر آيه معناى ابتدائيه و نشويه مى‌باشد، ولى ما، در فوايد دمشقيه‌ى خود اثبات كرده‌ايم كه انسان روح دارد، و نيز روايت دلالت دارد كه روح مخلوق و حادث است.

[١] - الكافى ج ٣/ ٢٠٣، تهذيب الاحكام ج ٤/ ٣٠٥، بحار الانوار ج ١٨/ ١٨٩ و معجم الاحاديث المعتبرة ج ١/ ٤٨٧ و ٤٨٨.

[٢] - مراجعه شود به بحوث فى علم الرجال؛ چاپ چهارم ص ٣٩ الى ٦٣. و پنجم ص ٥١ الى ٥٩.

[٣] - معانى الاخبار، ص ١٥، و مراجعه شود به صحيحه محمد بن مسلم.