همپاى انقلاب - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٣٠ - خطبه اول

اطاعت و فرمان بردن از امامانْ واجب است.

سپس مرحوم كلينى مى‌گويد: خداوند در قرآن فرموده است:

«فَكَيْفَ اذا جِئْنا مِنْ كُلِّ امَّةٍ بِشَهيدٍ»[١]

[چگونه خواهد بود آن روز كه از هر امتى گواهى بياوريم.]

منظور از «شهيد» در اين آيه شريفه، شهيدِ جبهه و كسى كه در جنگ كشته شده، نيست؛ بلكه منظور از شهيد در اين آيه شريفه، حجتِ خدا در ميان هر امت است.

شهيد مسيحيان، حضرت عيسى عليه السلام است.

شهيد يهودى‌ها، حضرت موسى عليه السلام است.

شهيد مسلمانان، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمه هُدى‌ هستند. همچنان كه خداوند سبحان در قرآن مى‌فرمايد:

«وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ امَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهيداً»[٢]

[و بدين گونه شما را امتى ميانه قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد و پيامبر بر شما گواه باشد.]

امام معصوم فرموده است: منظور از «شهداء» در اين آيه شريفه، ما ائمه هستيم كه در روز قيامت در نزد خداوند، شهدا و شاهدانِ شما باشيم.

عنوان بعدىِ كتاب اصول كافى، اين است كه «انَّ الائِمَّةَ هُداةُ الامَّةِ»، يعنى امامانْ هاديانِ امت هستند.

عنوان ديگرى كه مرحوم كلينى در كتاب اصول كافى مطرح كرده، اين است كه:

«انَّ الائِمَّةَ وُلاةُ امْرِ اللَّهِ وَ خَزَنَةُ عِلْمِهِ»، يعنى امامان، واليان و سرپرستانِ امر خداوند و خرانه‌داران علمِ او هستند.

پس رفتن به سوى خدا و تقرب به سوى او و جلب رحمتِ او تنها يك راه و يك در دارد. اگر كسى از اين در وارد شود، به نتيجه خواهد رسيد وگر نه دستِ رد به سينه‌اش خواهند زد.

پيامبر اكرم فرمود:

«انَا مَدينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بابُها»[٣]

[من شهر علم هستم و على درِ آن است.]

يعنى تنها از راه على عليه السلام مى‌توان به علومِ من دست يافت. اما آيا على عليه السلام تنها واسطه علمِ پيامبر صلى الله عليه و آله است؟ پس ساير صفات كماليه را چگونه بايد به دست آوريم؟

امام معصوم عليه السلام فرموده است: درِ رحمت و فضل و فيض و عنايتِ خداوند در هر عصرى، حجت و امامِ آن عصر است. يكى از صفات امامان اين است كه «خُلَفاءُ اللَّهِ فى‌ ارْضِهِ»، يعنى جانشينان خداوند در روى زمين هستند.

البته كلمه «جانشين» ترجمه كاملى براى كلمه «خليفه» نيست.

يكى از صفات ديگرِ امامان معصوم، اين است كه: «انَّ الائِمَّةَ نورُ اللَّهِ»، يعنى امامانْ نور خدا هستند. خداوند مبدأ و مركز و كانون نورِ عالَم هستى است. تبلور نور خداوند نيز در هر دوره‌اى از زمان، امامِ آن زمان و ولىّ آن عصر است.

عنوان ديگرى كه مرحوم كلينى در ادامه اين بحث مطرح كرده، اين است كه:

«هُمْ ارْكانُ الْارْضِ»، يعنى اساسِ عالَم، بر پايه همان حجت و ولىّ عصر است.

من اشاره‌وار برخى از عناوين «فصلُ الحجّة» از كتاب اصول كافى را براى شما ذكر كردم.

در ذيل هر كدام از عناوينِ اين فصل، ده تا بيست روايت نقل شده است. به دليل كمبود وقت، براى من ممكن نبود كه اين روايت‌ها را برايتان نقل كنم.

[١]- سوره نساء( ٤)، آيه ٤١.

[٢]-/ سوره بقره( ٢)، آيه ١٤٣.

[٣]- مجلسى، محمدباقر، بحار الانوار، ج ٤٠، ص ٢٠١.