بعضى از دولت‌هاى آمريكايىِ كشورهاى مسلمان، براى فريب مردمشان، تصميم به اسلامى كردن كشور مى‌گيرند، اولين حكم اسلام را كه مى‌خواهند عمل كنند، قصاص و حدود است.

الحمد للّه در نظام جمهورى اسلامى ايران، ما شروع به اسلامى كردن تمام بخش‌هاى كشور نموده‌ايم؛ از جمله اقتصاد، سياست، نظام ادارى، مديريت، سوادآموزى، مجلس شورا و قوانين جزائى و كيفرى، همگى در حال تغيير در مسير اسلامى شدن هستند. در اين راه، ضايعاتى داشته‌ايم؛ اما مقدارى از مسير هم پيموده شده است.

من به كسانى كه تحت تأثير تبليغات شومِ غرب قرار گرفته‌اند و از شنيدن اسمِ حَدّ و قصاص مشمئز مى‌شوند، سفارش مى‌كنم كه اول، قوانين اسلام را به طور دقيق و منصفانه مطالعه كنند و آنگاه در باره اسلام قضاوت كنند.

تمام قوانينى كه اسلام تشريع نموده، از جمله قوانين جزائى و كيفرى، همگى قوانينِ فطرى و منطبق با فطرت انسان هستند؛ يعنى اسلام راهى را رفته است كه اگر انسان را به حال خود بگذارند، منطقِ فطرت و ارتكازِ عقل هم، همان را انتخاب مى‌كند.

ممكن است انسان در برخى موارد، فلسفه اسلام را درك نكند و به دليلِ درك نكردن، آن راه را نرود؛ اما در مواردى كه عقل انسان قادر به درك فلسفه احكام اسلام مى‌شود، آن را با جان و دل مى‌پذيرد.

زيرا احكام مختلف اسلام، از جمله قوانين حقوقى آن، بر اساس فطرتِ انسانْ پايه‌گذارى شده است. بنا بر اين حركت در مسير قوانين اسلامى، حركتى طبيعى و موافق فطرتِ صحيحِ آدمى است، بر خلاف ساير قوانين كه مخالف فطرت بشر و همراه با تحميل و اجبار به آن هستند.

پس اولًا اسلام از منطق عقل و فطرت، بهره برده و قوانينش را بر اساس آنها پايه‌گذارى نموده است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كه مى‌فرمايند: «من به شريعتى سَمْح و سَهْل، مبعوث شده‌ام»[١]، معنايش اين است كه قوانين اين مكتب، براى شما تحميلى و اجبارى نيست؛ بلكه بر طبق عقل و فطرتِ شما است.

ثانياً، با وجود اينكه اسلام قوانين خود را بر فطرت و عقلْ مبتنى ساخته، اما فلسفه و علت‌هاى بسيارى از احكام و شرايع را هم به بشر آموزش داده تا با آغوش بازترى به استقبالِ قوانين اسلامى برود.

اسلام در اين مسير، از پند و اندرز و ارشاد نيز استفاده كرده است.

آيات و رواياتِ فراوانى به بيان علت‌هاى احكام اسلامى پرداخته‌اند؛ به عنوان مثال، بيان كرده‌اند كه چرا قصاص يا حدود، بايد اجرا شود.

سوم اين كه خداوند مى‌فرمايد:

«... وَ مَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ...»[٢]

[... هر كس از احكام خداوند تجاوز كند، به خود ستم كرده است ...]

خداوند در اين آيه شريفه، با استفاده از عاطفه انسانى، تعبير لطيفى آورده است و مى‌فرمايد: اگر به حدود خداوند تجاوز كنيد، به خودتان ظلم و ستم كرده‌ايد.

عامل اجرايىِ چهارم در انجام احكام اسلامى، بشارت‌ها و تهديدهاى خداوند است.

خداوند مى‌فرمايد: افرادى كه به احكام اسلامى عمل نكنند، از نظر خداوند، مطرود مى‌شوند و گرفتارِ عذاب و آتش جهنم مى‌گردند؛

[١]-/ ر. ك: محمدباقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٢٢، ص ٦٣.

[٢]- سوره طلاق( ٦٥)، آيه ١.