استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٧٨
اسماء الهى: اسامى خداوند متعال، مثل اللَّه، رحمان، رحيم و ....
اسماء حُسنى: نامهاى نيكو؛ عنوانى براى نامهاى خداوند تعالى است، مانند اللَّه، جبار، خالق، رحمان و ....
اسماء مباركه اسامى مباركه.
اسماء متبركه اسامى مباركه.
اشخاص حقوقى: جمع شخص حقوقى (شخصى حقوقى).
اشخاص حقيقى: جمع شخص حقيقى (شخصى حقيقى).
اشكال دارد: جايز نيست (در حكم تكليفى)؛ صحيح نيست (در حكم وضعى).
اصالة الصحّه: اصلى كه بر طبق آن بر صحّت افعالى كه از مكلّفين صادر شده است، حكم مىشود، مثل اين كه كسى عقد ازدواج را خوانده و بعد شك حاصل مىشود كه صحيح خوانده است يا نه كه در اين صورت بر طبق اصالة الصحّه، حكم به صحّت عقد مىشود.
اصل تَرَكه: تمام اموالى كه از ميّت باقى مانده، قبل از آن كه به عنوان ديون ميّت و يا وصيت ميّت در آن تصرّفى شود و يا بين ورثه تقسيم گردد.
اصول دين: اعتقاداتى كه پايه و اساس دين محسوب مىشوند، مثل توحيد، نبوّت و ....
اضطرار: حالتى كه فرد با قرار گرفتن در آن، ناچار به انجام دادن يا ترك كردن كارى مىشود.
اطراف شبهه: مواردى كه مورد تكليف در بين آنها قرار دارد، مثل اين كه يك ظرف نجس با دو ظرف پاك مخلوط شده و معلوم نباشد كه كدام يك نجس و كدام يك پاك است. در اين حالت هر سه ظرف كه احتمال نجس بودن در آنها مىرود، اطراف شبهه ناميده مىشوند.
اطمينان: آرامش و سكون؛ در اصطلاح عبارت است از گمانى كه حدّ آن بالا و نزديك به علم باشد و به دليل اين كه نفس در اين حالت، سكون و آرامش پيدا مىكند، به آن، اطمينان گفته مىشود.
اظهر: ظاهرتر، روشنتر؛ حكم شرعى كه كلمه «اظهر» در مورد آن به كار برده شده، فتواست و مقلّد بايد بر طبق آن عمل كند.
اعاده: تكرار كردن عملى كه شخص قبلًا آن را انجام داده است؛ ولى گاهى فقط به معناى تكرار عمل در وقت معيّن آن است، مثل نمازى كه در وقتش خوانده شده و قبل از تمام شدن وقت، دوباره خوانده مىشود.
اعتكاف: عمل مستحبّى است كه از عبادات محسوب مىشود و عبارت است از: ماندن حدّاقل سه روز در بعضى از مساجد خاص به قصد قربت، همراه با گرفتن روزه. تفصيل احكام آن در توضيح المسائل آمده است.
اعتكاف واجب معيّن: اعتكافى كه به سببى مانند نذر كردن واجب شده و روزهايى كه انسان بايد اعتكاف را در آن روزها به جا آورد، به واسطه سبب وجوب آن، معيّن و مشخص شده است، مثل اين كه نذر كند در دهه آخر ماه