به دانستن علم‌هاي نهان		تمامي جز او را نبود از جهان
چو بر زد همه علم‌ها را رقوم		چه با اهل يونان چه با اهل روم
گذشت از رصد بنديِ اختران		نبود آنچه مقصود بودش در آن
سريرش كه تاج از تباهي رهاند		عِمامه به تاج الهي رساند
نزد ديگر از آفرينش نفس		جهان‌آفرين را طلب كرد و بس
در آن كشف كوشيد كز روي راز		براندازد اين هفت كُحلي طراز
چنان بيند آن ديدني را كه هست		به دست آرد آن را كه نايد به دست
در اين وعده مي‌كرد شب‌ها به روز		شبي طالعش گشت گيتي‌فروز
سروش آمد از حضرت ايزدي		خبر دادش از خود در آن بي‌خودي
سروشي دُرفشان چو تابنده نور		ز وسواس ديو فريبنده دور
نهفته، بدان گوهر تابناك		رسانيد وحي از خداوند پاك
چنين گفت كافزون‌تر از كوه و رود		جهان آفرينت رساند درود
برون زان كه داد او جهانبانيت		به پيغمبري داشت ارزانيت…[١]