شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٣ - هشدار به زبان اهل ذوق

اللّهم انّي اسئلك من قولك بأرضاه و كلّ قولك رضيّ. اللّهم انّي اسئلك بقولك كله ...

پروردگارا، از تو درخواست مي‌كنم به پسنديده‌ترين گفتارت حال آن كه همه گفتار تو پسنديده است. بارالها، از تو به همه گفتارت درخواست مي‌كنم.

با توجه به آنچه گفته شد و كاملًا برايت روشن گرديد، بر بصيرت قلبت و بر باطن سرّ و نهان عقلت آشكار گشت كه براي سالك، حقيقت سؤال به اسماء الهي و توجّه به صفات جلاليّه و جماليّه حاصل نمي‌شود، مگر بعد از آن كه پروردگار او به اسم و صفت خود بر وي تجلّي كند و او با چشم بصيرت و مكاشفه قلبي پروردگار را در آينه اسم و صفتش ببيند. پس، به او توجّه كند و در محضرش خضوع كند و پروردگار را به آن اسم و صفت بطلبد.

هم‌چنان كه در آنچه گذشت به خوبي روشن شد كه مقامات و حالات سالك در سير و سلوكش مختلف است. پس، انسان مظهر اسم‌ «كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ‌ [١]؛ در هر روزي او به شأن و كارى پردازد» مى‌باشد، فلذا در هر حالي و در هر كاري، محبوبش به اسمي بر او ظهور مي‌فرمايد و معشوق و مطلوبش به تجلّي خاصي از لطف و قهر و جلال و جمال جلوه گر مى شود و گاه به يك اسم به دو نوع تجلّي و دوگونه ظهور جلوه‌گر مي‌شود؛ جلوه‌اي به نحو كثرت در وحدت و جلوه‌اي به نحو وحدت در كثرت.

اما اگر به نحو اول تجلّي فرمايد، وحدت بر قلب سالك غلبه مي‌كند و بر زبانش كلامي‌

[١]. الرحمن/ ٢٩.