شرح دعاى سحر« ترجمه فارسى» - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١ - لمعه (بارقهاي از نور)

اللّهم انّي اسئلك من عظمتك باعظمها و كل عظمتك عظيمه. اللهم انّي اسئلك بعظمتك كلّها ...

بار الها، از تو درخواست مي‌كنم به بزرگ‌ترين عظمتت در حالي كه همه عظمت تو بزرگ است. بارالها، به همه بزرگي‌ات از تو درخواست مي‌كنم.

تا بدين جا، بر سرّ قلب و بصيرت عقلت روشن شد كه موجودات، از آسمان عوالم عقول و ارواح گرفته تا زمين‌هايي كه محل سكونت اجساد و اشباح است، همگي از حضرت رحموت‌اند كه تمام چيزها را فرا گرفته و از پرتوش تاريكي‌هاي عالم ماهيات نوراني گرديده و با گسترش و بسط نورش تيرگي ذات موجوداتي كه قابليت دارند روشن شده است. هيچ كس در عوالم عقول مجرده و انوار اسپهبديه و مُثل نوريه و طبيعت سافل طاقت مشاهده نور عظمت و جلال او و تاب نگريستن به حضرت كبرياي متعالي را ندارد. پس، اگر حضرت قهار به نور عظمت و هيبت بر آن‌ها تجلي فرمايد، إنيّت همه [موجودات‌] در نور عظمت و قهر او متلاشي مي‌شود و پايه آسمان‌هاي رفيع متزلزل مي‌گردد و همه موجودات از فرط عظمتش مدهوش مي‌شوند. در روز تجلي نور عظمت، همه موجودات در پرتو تابش نور عظمت او نابود مي‌شوند و آن روز روز رجوع تامّ و روز بروز احديت و مالكيت مطلق است. در اين روز، حق تعالي مي‌فرمايد: «لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ»؛ ملك امروز از آن كيست؟ و چون به سبب درخشش پرتو نور جلال‌و ظهور سلطنت مطلقه‌اش هيچ پاسخ دهنده‌اي باقي نمانده تا جواب گويد، خود پاسخ مي‌فرمايد كه‌ «لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ [١]؛ از آن‌

[١]. غافر/ ١٦.