نقطه مقابلش عینا رضایت به یک جریان سوء است. اگر کسی ]در زمان جنگ صفّین[ میل و آرزو و فکرش این بود که ای کاش من هم در نقطه مقابل علی بن ابی‌طالب می‌بودم و با معاویه همراهی می‌کردم، باز مثل این است که با آنها بوده. رضایت داشتن به کار خوب، خوب است و رضایت داشتن به کار بد بد است و شرکت در آن کار بد است.

دو نکته از حضرت امیر علیه‌السلام

جمله خیلی خوب و نافعی از حضرت امیر در خطبه‌های نهج‌البلاغه است؛ می‌فرماید: اَیهَا النّاسُ اِنَّما یجْمَعُ النّاسَ الرِّضا وَ السُّخْطُ[١] مردم را خشنودی و ناخشنودی یک جا جمع می‌کند. «یک جا جمع می‌کند» یعنی هم‌تیپ می‌کند. افرادی یک گروه به شمار می‌روند که یک جور رضایت داشته باشند و یک جور نارضایتی داشته باشند؛ یعنی افرادی که همه مثل هم از یک جریانهایی راضی هستند و مثل هم از یک جریانهایی ناراضی هستند اینها در نزد خدا یک گروه را تشکیل می‌دهند؛ این چیزی که ما اسمش را هم‌مسلکی، هم‌فکری، هم‌عقیده‌ای و خلاصه هم‌احساسی می‌گذاریم. بعد یک نکته خیلی لطیفی را امیرالمؤمنین از قرآن استنباط می‌کند که خیلی عجیب است؛ می‌فرماید :

وَ اِنَّما عَقَرَ ناقَةَ ثَمودَ رَجُلٌ واحِدٌ فَعَمَّهُمُ اللهُ بِالْعَذابِ لَمّا عَمّوهُ بِالرِّضا فَقال سُبْحانَهُ: فَعَقَروها فَاَصْبَحوا نادِمینَ.

[١] . نهج‌البلاغه، خطبه ١٩٩.