ساخته و آن را بوضوح بیان کرده است. او در تفسیرش از قرآن، بر خود قرآن تکیه کرده و معتقد است که- چیزی و کسی- جز قرآن شایستگی تفسیر قرآن را ندارد.
قرآن که مبیّن همه چیز است، چگونه ممکن است مبیّن خود نباشد؟
باید توجه کرد که برای التزام به تفسیر قرآن توسط خود قرآن، کوشش زیاد و تسلط فراوانی لازم است که ما آن را در تفسیر علّامه احساس می‌کنیم و قدرت و توانایی فراوان وی را در آن درمی‌یابیم.
وی در مورد تفسیر قرآن به قرآن می‌گوید: «روش پسندیده در تفسیر این است که قرآن را توسط خود قرآن تفسیر کنیم و مصادیق آن را از خود آیات مشخص سازیم؛ همان طور که خداوند می‌فرماید: «وَ نَزَّلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ» [١] و حاشا از اینکه قرآن تبیان همه چیز باشد اما تبیان خود نباشد». [٢]

٦. الفرقان فی تفسیر القرآن‌

تألیف شیخ محمد صادقی تهرانی (متولد ١٣٠٧ ش)؛ این تفسیر در طی سالهای (١٤٠٧- ١٣٩٧) نوشته شد و حاصل سخنرانی‌هایی بود که وی در حوزه‌های قم و نجف برای طلاب علوم دینی برگزار می‌کرد. تفسیری است جامع و شامل که در آن، تا حد امکان به روش تفسیر قرآن به قرآن عمل شده است. این تفسیر، تفسیری تحلیلی، تربیتی و اجتماعی از قرآن است و مؤلف آن را با استناد به احادیثی که آنها را صحیح و سازگار با ظواهر قرآن دانسته، نوشته است؛ به همین علت، مؤلّف بشدت از اسرائیلیات و احادیث جعلی و ضعیف پرهیز کرده و با توجه به اینکه جزو فقها بوده، مطالب گسترده‌ای را در مورد مسائل فقهی و احکام در این تفسیر آورده است. وی همچنین مسائل عقیدتی و کلامی را با تهذیب و با دقت و تفصیل بیان می‌کند و از تحمیل نظریات جدید علمی بر قرآن خودداری می‌ورزد و معتقد است که قرآن از آنها بی‌نیاز است؛ مگر اینکه به وسیله آن، ابهامی از اشارات گذرای قرآن برداشته شود؛ البته به شرط اینکه آن نظریه علمی، ثابت و قطعی باشد. به همین علت می‌بینیم که به شیخ طنطاوی- به دلیل حرص و ولعش به تحمیل

[١] نحل ١٦: ٨٩.
[٢] المیزان، ج ١، ص ٩.