فرمود: فرمانروا با من مناجات کرده و چنین و چنان گفته و او در آنچه گفته صادق است و من در جواب درخواست او ١٥ سال به عمرش افزودم تا فرزندش بزرگ شود و امّتش در این مدّت به پیشرفت و تکامل دست یابند و چون عمر مضروب شد کعب گفت: اگر عمر از خدا طلب طول عمر می‌کرد خداوند عمرش را طولانی می‌ساخت. عمر را از این گفته کعب آگاه ساختند. عمر گفت: پروردگارا روحم را قبض کن و جانم را بستان، در حالی که ناتوان و مورد نکوهش نباشم» [١].
نیز ابن سعد می‌گوید: «چون عمر مضروب گشت کعب آمد و جلوی در خانه عمر شروع به گریستن کرد و می‌گفت: به خدا سوگند اگر خلیفه، خدا را قسم بدهد و بخواهد که اجلش را به تأخیر اندازد، خداوند چنین خواهد کرد. ابن عباس نزد عمر آمد و سخنان کعب را به اطلاع او رساند، عمر گفت: به خدا سوگند چنین نخواهم کرد. سپس گفت: وای بر من و مادرم اگر خدا مرا نیامرزد» [٢]. از این روست که نقلهای کعب از کتابهای گذشتگان نزد اهل علم و تحقیق حجّیّت ندارد و محدثان اوّلیه، روایات او را ثبت نکرده‌اند. شعیب ارنؤوط می‌گوید: «کسانی که گمان کرده‌اند بخاری و مسلم از کعب حدیث نقل کرده‌اند سخت در اشتباهند؛ زیرا این دو هیچ حدیثی را از طریق کعب در صحیح خود نیاورده‌اند و تنها به صورت ضمنی و استطرادی نامی از او به میان آورده‌اند ... از هیچ یک از صحابه اثری که کعب را توثیق کرده باشد به ثبت نرسیده است، تنها بعضی از صحابه علم او را ستوده‌اند (منظورش معاویه است)» [٣].
در گذشته، سخن معاویه را نیز هنگامی که در ایّام خلافتش آهنگ حج کرده بود درباره دوست صمیمی‌اش کعب الاحبار نقل کردیم (کعب از راستگوترین محدثانی است که از اهل کتاب حدیث نقل کرده‌اند. هر چند در مواردی دروغ هم از او دیده‌ایم) [٤].
ابن حجر می‌گوید: «در میان صحابه، عبد اللّه بن عمر و عبد اللّه بن زبیر و ابو هریره و

[١] الطبقات، ج ٣، ق ١، ص ٢٥٧، سطر ١٢- ٢.
[٢] همان، ص ٢٦٢، سطر ١٩.
[٣] پاورقی سیر اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٤٩٠. نیز ر. ک: فتح الباری، ج ١٣، ص ٢٨٢.
[٤] ر. ک: صحیح بخاری (چاپ شده در حاشیه فتح الباری)، ج ١٣، ص ٢٨٢.