جهانیان است نه جهانها.
در آیه وضو «... وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِکُمْ وَ أَرْجُلَکُمْ ...» [١]، قرائت «جرّ» را به دو دلیل ترجیح می‌دهد: اولا، به جهت قرب معطوف علیه (برؤوسکم). در صورت نصب، چون عطف بر «و أیدیکم» می‌باشد، عطف با فاصله خواهد بود؛ لذا «جرّ» بر «نصب» اولویّت دارد. ثانیا، در صورت عطف بر «رؤوس» ایجاب مسح می‌کند، و مفهوم مسح چون فراگیر است (رو و پشت پا را در بر می‌گیرد) مسح و غسل- هر دو- را شامل می‌گردد. [٢]
در اینجا نیز به دو اشتباه بر می‌خوریم: اول آنکه قرائت نصب، بر محلّ «برؤوسکم» عطف شده است و با نادیده گرفتن «باء» افاده مسح فراگیر (تمامی روی پا) می‌کند و گمان عطف به «أیدیکم» اشتباه محض است؛ زیرا اساسا عطف با فاصله، جایز نیست. دوم آنکه مسح فراگیر هرگز مفهوم غسل را در بر ندارد.

گرایش مذهبی‌

ابو عبد اللّه، محمد بن احمد ذهبی (متوفای ٧٤٨) او را با عنوان «یکی از پیشوایان بزرگ اسلام و فردی مورد اعتماد» یاد می‌کند و درباره او می‌گوید:
«ثقة صادق، فیه تشیّع و موالاة لا تضرّ» [٣] او را به وثاقت و صداقت لهجه وصف می‌کند و اضافه می‌کند: در جود او تشیّع و موالاة (ارادتمندی نسبت به خاندان نبوّت) یافت می‌شود که به مقام شامخ وی زیان نمی‌رساند. [٤]

[١] مائده ٥: ٦.
[٢] تفسیر طبری، ج ٦، ص ٨٧- ٨٣.
[٣] ذهبی، میزان الاعتدال، ج ٣، ص ٤٩٩، شماره ٧٣٠٦. محبّ الدین طبری در پاورقی «مقدمة فی اصول التفسیر» ابن تیمیه، ص ٣٥ عین عبارت یاد شده را آورده است.
[٤] وی تفسیر خود را با ذکر درود بر پیامبر و آل آغاز می‌کند. ج ١، ص ٣ و در کتاب «منتخب ذیل المذیّل» (پیوست تاریخ طبری، ج ٨، قاهره، ١٣٥٨، ص ٦) در بخش متوفّیان سال ١١، حضرت فاطمه علیها السّلام را «أمّ أبیها» می‌خواند و از او با پسوند «علیها السلام» یاد می‌کند و همچنین در همان صفحه نام امیر مؤمنان علی و امام باقر و امام صادق علیهم السّلام را هر کدام با پسوند «علیه السلام» می‌آورد (شیوه معمول نزد اهل تشیّع).
از این رو می‌بینیم فرزند خواهر او «محمد بن عباس خوارزمی آملی» تشیّع خود را اصیل و بر گرفته از خاندان «بنو جریر» می‌داند و در این باره چنین می‌سراید:
«بآمل مولدی و بنو جریر فأخوالی و یحکی المرء خاله
فها أنا رافضی عن تراث و غیری رافضی عن کلاله؛
زادگاهم شهر آمل و فرزندان جریر- که برگزیده آنان ابو جعفر محمد بن جریر طبری است- دایی‌های من (ادامه پاورقی در صفحه بعد)