در اينجا قبل از ورود به بحث مقدمه اى در پيرامون عظمت مقام والاى على بن ابيطالب ( ع ) از نظر حكمت نظرى و عملى مطرح كنيم . گرچه مقام والاى على بن ابيطالب ( ع ) را غير معصوم نميتواند بشناسد و بشناساند ولى به مقدار امكان از مقام والاى اين حكيم بحث كوتاهى بعمل بيايد , هم در شناخت نسبت به اين امام معصوم ( ع ) سودمند است و هم در تحليل مسائلى كه مطرح ميشود , كمك شايانى ميكند .

براى شناخت اميرالمؤمنين على بن ابيطالب ( ع ) هم ميشود از كلمات خود آن حضرت استفاده كرد و هم از سخنان شاگردان مكتبش . خود حضرت در نهج البلاغه براى خودش اوصافى ذكر ميكند كه نشان دهنده اعتلاى مقام حكيمانه آن حضرت است .

در يك قسمت نهج البلاغه ميفرمايد : من نور وحى را مى بينم ( زمانيكه رسول اكرم ( ص ) را مى ستايد و ظهور اسلام را تشريح ميكند ) ميفرمايد :

يرفع لى فى كل يوم من اخلاقه علما , و يأمرنى بالاقتداء به [١] .

رسول اكرم ( ص ) مرا در همان اوايل زندگيم در دامنش ميپروراند و هر روز درسى از علم و اخلاق به چهره من مى گشود . و هر سال رسول اكرم ( ص ) مجاور كوه حراء ميشد و در جوار آن كوه عبادتها ميكرد .

فاراه ولايراه غيرى . [٢] .

من او[ پيامبر اكرم ( ص] را ميديدم و غير از من او را كسى نمى ديد . در آن روز كه اسلام ظهور كرد .

[١]و ٢ خطبه ٢٣٤ , فيض الاسلام معروف به قاصعه صفحه ٨١١ .