حکمت نظري و عملي - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٦ - حكمت نظرى امام على ( ع )

ولم يجمع بيت واحد يومئذ فى الاسلام غير رسول الله صلى الله عليه و آله وسلم و خديجة و انا ثالثهما . [١]

در خانه اى كه اسلام در آن خانه ظهور كرده بود غير از رسول اكرم ( ص ) و خديجه ( ع ) جز من , احدى نبود .

ارى نورالوحى والرسالة و اشم ريح النبوة [٢] .

من نور وحى و رسالت را ميديدم و نسيم نبوت هم به مشام من ميرسد . آن شامه ايكه نسيم غيبى را استشمام ميكند ( كه در انبياء است ) در على بن ابيطالب ( ع ) هم بود .

وقتى برادران يوسف از مصر حركت كردند و پيراهن يوسف را به همراه داشتند به فاصله چندين فرسنگى , يعقوب ( ع ) فرمود :

و لما فصلت العير قال ابوهم انى لاجد ريح يوسف لولا ان تفندون [٣]

با قاطعيت تمام تأكيد فرمود كه يقينا من آن نسيم و آن بوى يوسف را مى شنوم . شامه اى كه از غيب استشمام ميكند شامه ملكى و مادى نيست . نبوت هم مربوط به عالم طبيعت و ملك نيست تا با شامه هاى ظاهرى استشمام بشود براى آن هم حس بويائى ملكوتى لازم است و هم خود نبوت كه يك امر غيبى است ) .

اميرالمؤمنين ( ع ) فرمود : هم نور وحى و رسالت را مى بينم و هم بوى نبوت را استشمام ميكنم .

آنگاه اضافه ميفرمايد كه من به رسول اكرم ( ص ) عرض كردم , اين آهنگ شيطان از كجا بگوش ميرسد .

و لقد سمعت رنة الشيطان حين نزل الوحى عليه , صلى الله عليه و آله , فقلت : يا رسول الله ما هذه الرنة ؟ فقال هذا الشيطان قد أيس من عبادته , انك