هيچكس مانند على بن ابيطالب مردم را به اتحاد دعوت نكرد و بيش از اميرالمؤم نين علاقمند به وحدت امت نبود . چون يكى از مهمترين بخش هاى حكمت عملى همان سياست مدينه و ايجاد يك حكومت اسلامى و تشكيلات نظام اسلامى است . اين بخش حكمت عملى است . در اين بخش مهمترين عامل پيروزى , وحدت امت است . اميرالمؤمنين عليه السلام ميفرمايد : هيچكس مثل من امت را به وحدت والفت دعوت نكرد و كوشش نكرد كه امت يكپارچه در صحنه حاضر باشد و تلاش نكرد كه اختلاف در بين امت راه پيدا نكند . منم كه تلاش پيگيرم را در اين راه صرف كردم كه امت متفرق نشوند . گرچه بر من ستم ها شده و مى شود .

وليس رجل فاعلم احرص على جماعة امة محمد صلى الله عليه و آله و الفتها منى ابتغى بذلك حسن الثواب و كرم الماب [٢] .

كوشش پى گيرم در تشكيل مدينه فاضله براى آن است كه از ثواب الهى برخوردار باشم و در پايان از كرامت الهى بهره مند باشم به مقام كرامت برسم . بازگشتم كريمانه باشد وقتى به ملاقات خداى كريم مى روم از كرم الهى برخوردار باشم اين نشان ميدهد كه چيزى در حضرت به عنوان عامل فريب وجود نداشت چون حضرت به دنيا فرمود غرى غيرى [٢] يعنى اى دنيا ابزار فريب براى من نمى توانى باشى . وقتى بصره را طلحه و زبير فتح كردند در بيت المال را باز كردند به طلا و نقره رسيدند گفتند ما به هدف رسيديم زيرا براى همين زرد و سفيد مى جنگيديم براى همين سيم و طلا مى جنگيديم . ولى حضرت وقتى كه قيام كرد و سپاهيان آنها

[١] و [٢] نهج البلاغه فيض الاسلام , نامه ٧٨ , صفحه ١٠٨٢ .

[٣] نهج البلاغه فيض الاسلام , حكمت ٧٤ , صفحه ١١١٩ .