هنگامى كه پى مى برند حيات وبقايشان ، مانع ورادع از تعقيب وادامه پيروى از مقصد ومرام الهى است ، وزنده ماندنشان ، حايل ومانع بين آنان واكرام وبخشش الهى مى باشد ، لباسهاى حيات را از تن بيرون مى كنند ودرهاى لقاى محبوب را مى كوبند وبا بذل جانها وتقديم ارواح خويش ، در طلب وجستجوى اين پيروزى ، متلذذ وكامياب مى گردند وبدنهاى خود را در معرض مخاطرات شمشيرها ونيزه ها وآماج تيرها قرار مى دهند .

آرى ، نفوس كربلاييان وطفوفيان براى نيل به اين وصال بزرگ ولقاى باشكوه الهى ، جهت گيرى نموده است ، به حدى كه در استقبال مرگ با همديگر به مسابقه پرداخته اند ونفوس خود را آماج تيرها ، نيزه ها وشمشيرهاى دشمنان قرار داده اند .

آنان چقدر زيبنده وشايسته تعريف وتوصيف مرحوم سيد مرتضى علم الهدى [١] مى باشند ، آنجا كه اين حماسه سازان را چنين مدح وتوصيف مى فرمايد : " آنان افرادى هستند كه خود را به سرزمين پرحرارت وسوزان افكنده ، ودر جوار قرب حضرت حق جا گرفته اند .

گويا در منطق آنان ، قاصدان ضرررسان ، در واقع سودرسان ونافعان هستند ، وقاتلان وكشندگان ، در واقع احياگران وبخشندگان حيات وهستى مى باشند .

" اگر نبود امتثال امر ودستور سنت وكتاب ، كه بايد در همچو مواردى لباس عزا و مصيبت بپوشيم ، از آن جهت كه پيشوايان هدايت ما ، توسط ارباب ضلالت وگمراهى به فيض شهادت نايل آمده اند ، وسياه پوشى ما به خاطر از دست دادن اين سعادت بزرگ و از دست رفتن شوق واشتياق شهادت است ، جا داشت در مقابل اين نعمت بزرگ ( وصال به حق ) لباسهاى شادى وسرور بر تن كنيم وشادمانى نماييم .

ولى چون درپوشش لباس مشكى ، رضايت وخشنودى حضرت حق ورضايت وعلاقه بندگان نيكوكار وصالح نهفته است ، پس جامه ماتم به تن مى كنيم وبا فرو ريختن اشكهاى

[١] سيد مرتضى علم الهدى : على بن حسين بن موسى ، از دانشمندان بزرگ شيعه وپيشواى طالبيان ، در سال ٤٣٣ ه‌ .

ق در بغداد وفات يافت وآثار وتأليفات بسيارى از خود به يادگار گذاشته است كه از آن جمله مى توان به : امالى ، انتصار ، الشافى في الامامة اشاره كرد .