" ابراهيم دلدارى داد وگفت : " آيا خوشحال وراضى نيستى كه در جوار قرب الهى جاى بگيرى ؟ آيا خوشحال نيستى كه فردا در جوار رسول خدا ( ص ) ، أمير المؤمنين وفرزندان او حسن وحسين ( ع ) ومادرشان فاطمه زهرا ( س ) قرار بگيرى ؟ اگر ما فردا كشته شويم ، به يقين خداوند متعال بين ما وآنان را جمع خواهد نمود .

ما در جرگه آنان قرار خواهيم گرفت .

"مأمور موكل اين سخنان را مى شنيد .

با شنيدن سخنان ابراهيم ، پوست بدن او جمع مى شد ، قلبش خاشع ولرزان مى گشت وبا خود مى گفت : " به خدا قسم راست مى گويد " ، وخطاب به نفس خود گفت : " واى بر تو اى نفس خبيث ! در روز قيامت هنگامى كه تو را در پيشگاه الهى حاضر ساختند ، چه عذر وبهانه اى خواهى آورد كه ياوران فرزندان رسول خدا ( ص ) را به كشتن واداشتى .

نه ، به خدا قسم هرگز ستمكار را كه از دين بيرون رفته است ، بر ضد اهل حق ، كمك ويارى نخواهم نمود .

" او به سراغ ابراهيم وهمراهش رفت ودست وپاى آنان را بازگشود وگفت : " اين موكلان تو در خواب هستند .

بدان اى امير ! در سپاه عامر قسى القلب تر از من وجود نداشت ، ولى گفتگوى تو كه با همراه خود داشتى ، در من اثر گذاشت ومرا به رقت واداشت .

مى خواهم راه تو را بازگذارم واين فرد أزدى را نيز بازگشوده ام واين شمشير برنده وقاطع من است ، بگير وبا احتياط راه را پيش گير .

" ابراهيم دعا كرد وهمراه مرد أزدى با احتياط كامل از اردوگاه دور شد ورو به صحرا وبيابان نهادند .

هنگامى كه فرمانده لشكر عامر اطلاع يافت كه ابراهيم توقيفگاه