مردم ساكت شدند وآن حضرت ايستاد وحمد وثناى الهى را بجا آورد ورسول خدا ( ص ) را نام برد وبر او درود فرستاد وفرمود : " اى مردم ! هر كه مرا مى شناسد ، مى داند كه من كيستم وهر كس مرا نمى شناسد خود را به او معرفى مى نمايم : من على بن الحسين بن على بن ابى طالبم .

من فرزند آن كسى هستم كه حرمت او را شكستند ونعمت او را گرفتند واموالاو را به غارت ويغما بردند واهل بيتش را اسير كردند .

من پسر آن كسى هستم كه او را كنار شط فرات بى آن كه از او خونى طلب داشته باشند ، به قتل رساندند .

من فرزند كسى هستم كه با زجر وزحمت كشته شد وهمين افتخار براى ما كافى است .

اى مردم ! شما را به خدا سوگند ، آيا مى دانيد كه شما براى پدر من نامه ها نوشتيد و چون به سوى شما آمد ، با او خدعه ومكر نموديد وآنگاه او را كشتيد ؟ مردم ! هلاكت بر شما باد با اين ذخيره اى كه در عالم آخرت براى خود فرستاديد وچه فكر وانديشه زشت وناپسندى داريد ! شما با كدام چشم به چهره رسول خدا ( ص ) نگاه مى كنيد ، هنگامى كه به شما بگويد : " فرزندان مرا كشتيد وهتك حرمت من نموديد وشما از امت من نيستيد " ؟ راوى مى گويد : در اين موقع از هر طرف صداى گريه بلند شد وبعضى به بعضى ديگر گفتند : " هلاك شديد وندانستيد .