فرزدق [١] شاعر به ملاقاتش نايل شد وگفت : " اى پسر پيغمبر ! چگونه به مردم كوفه كه مسلم بن عقيل وياران او را كشتند ، اعتماد مى كنى ؟ " حسين ( ع ) گريست و فرمود : " خدا بيامرزد مسلم را كه به زندگى جاويدان وروزى فراوان خداوند رسيد و داخل بهشت شد وخشنودى خدا را فراهم كرد .

او تكليف خود را انجام داد ، ولى ما هنوز در راه هستيم .

" سپس او اشعارى به اين مضمون را انشا كرد : " اگر دنيا نفيس وباارزش شمرده مى شود ، به يقين ثواب خداوند بالاتر واصيل تر است ، واگر بدنها براى مرگ آفريده شده اند ، به يقين كشته شدن در راه خدا با شمشير ، براى مرد نيكوتر است ، واگر روزى مردم ، تقسيم بندى ومقدر گرديده است ، حرص و اشتياق محدود مرد در طلب روزى ، زيباتر است ، واگر جمع كردن ثروت ومال براى باقى گذاشتن ورفتن است ، چرا انسان به چيزى كه آن را ترك خواهد كرد ، بخل بورزد ؟ " شهادت قيس بن مسهر راوى مى گويد : حسين ( ع ) نامه اى به سليمان بن صرد خزاعى ومسيب بن نجبه و

[١]نامش ، همام بن غالب تميمى ، پدرش از اشراف بنى تميم بود .

او در مدح خاندان پيغمبر ( ص ) اشعار بسيارى سروده است .

مخصوصا داستان او با هشام بن عبد الملك در خانه خدا واشعار او در مدح حضرت زين العابدين ( ع ) از شهرت بسزايى برخوردار مى باشد .

او در سال ١١٠ از دنيا رفت .