او با ترفندهايى كه داشت ، از آن ميان ، منبر پوشيده با ديبا وحرير را بيرون آورد ومردم را به تبرك جويى آن فرا خواند ، به اين عنوان كه آن همان منبرى است كه على ( عليه السلام ) بر عرش آن بالا رفته ومردم را مورد وعظ وخطابه قرار داده است ، كه هم اكنون در اختيار او است ! او به گروههاى ويژه پرچمهايى را نيز بست ونمايندگانى به مناطق ارمنستان ، آذربايجان ، موصل ، مداين ، جوفا ، بهگباد اعلى واوسط فرستاد ، آنچنان كه مجموعه اى از گروههاى كوچك ايرانى را ترتيب داد وامور خود را در كوفه به عنوان يك مركز سياسى تثبيت نمود .

او فرماندهى نظامى سپاه خود را به ابراهيم بن مالك اشتر سپرد تا عمليات نظامى را در جزيره بر ضد امويان پيش برد .

ابراهيم آن مناطق را تسليم امر مختار نمود وجمعى از قاتلان ابا عبد الله الحسين را از ميان برد .

در اين ميان ، خبر رسيد كه سپاه بزرگى از پيروان امويان با قيادت وفرماندهى ابن زياد عازم كوفه است ، از طرفى ابن زبير هم در صدد تسخير كوفه مى باشد .

چون مختار ، عبد الله بن مطيع ، نماينده او را از كوفه بيرون كرده بود وخود مستقلا حكومت كوفه را به دست گرفته بود ، بى آن كه از ابن زبير دستورى دريافت كرده باشد .

مصعب بن زبير ، در بصره مردم را بر ضد مختار آماده مى ساخت .

در اجراى اين هدف ، مطلب بن ابى صفره را از فارس فرا خوانده بود تا فرماندهى لشكرش را بر عهده گيرد .

مختار نخست ابراهيم بن اشتر را جهت سركوبى لشكر ابن زياد اعزام نمود ودر يك معركه بسيار سخت ، ابراهيم پيروزى جالبى به دست آورد .

اين جنگ منجر به كشته شدن ابن زياد وسوزاندن بدن نحس او ومتفرق شدن سپاهش گرديد .

ابراهيم سر ابن زياد را بريده ، به سوى مختار فرستاد ، ومختار آن را زير پاى خود در دار الإماره