عبيدالله به دارالاماره پناه برد ودرهاى آن را محكم بست واصحابش با ياران مسلم به جنگ وكشتن يكديگر مشغول شدند و كسانى كه با او در دارالاماره بودند بر بام قصر رفتند واصحاب مسلم را به آمدن لشگرهاى شام ، تهديد مى كردند .

آن روز به همين ترتيب گذشت تا شب فرا رسيد وهوا تاريك شد .

اصحابمسلم كم كم پراكنده مى شدند وبه يكديگر مى گفتند : " براى چه ما آتش فتنه را دامن بزنيم ؟ شايسته آن است كه در خانه هاى خود بنشينيم وبه مسلم وابن زياد كارى نداشته باشيم ، تا خداوند بين آنان اصلاح كند .

" همه رفتند وبه جز ده نفر ، كسى با مسلم باقى نماند .

در اين هنگام مسلم به مسجد آمد تا نماز مغرب را بخواند .

آن ده نفر نيز رفتند .

چون مسلم چنين ديد ، غريبانه از مسجد خارج شد ودر كوچه هاى كوفه راه مى رفت تا درب خانه زنى رسيد كه او را " طوعه " مى ناميدند .

از او آب خواست .

آن زن آب آورد و مسلم آشاميد .

سپس از او پناه خواست .

آن زن او را در خانه خود جاى داد ، ولى پسرش ابن زياد را از قضيه آگاه نمود .

عبيدالله ، محمد بن اشعث را طلبيد واو را با گروهى مأمور آوردن مسلم گردانيد .

آنان تا پشت ديوار خانه آن زن آمدند .

مسلم چون صداى سم اسبان را شنيد ، زره پوشيد وبر اسب خود سوار شد وبه جنگ با آنان پرداخت وعده اى را كشت .

محمد بن اشعث فرياد زد : " اى مسلم ! تو در امانى .

" مسلم گفت : " امان مردم حيله باز وفاجر ، امان درست نخواهد بود .

" پس از آن ، به جنگ مشغول شد واشعار حمران بن مالك خثعمى را كه در روز " قرن " سروده بود به عنوان رجز قرائت كرد : " قسم ياد كرده ام جز به آزادگى كشته نشوم ، اگر چه شربت مرگ را با تلخى وسختى بنوشم .

دوست ندارم كه با من خدعه وفريب انجام دهند واسير سازند .

همچنين خوش