اللهوف في قتلي الطفوف (فارسي ) - السيد بن طاووس - الصفحة ٢٩٦

بن مالك اشتر هستم .

آن فردى كه شب مى خواستى مرا بكشى .

خداوند متعال مرا بر تو متمكن ساخت .

" سپس شمشير را بر گردن او گذاشتم وسرش را بريدم وفرياد زدم " يا لثارات الحسين ( ع ) " .

سپس بر اسبش سوار شدم .

اين اسب از تمام اسبها تندروتر بود .

عنان او را رها نمودم تا به سرعت ، در مدت چهار روز به كوفه رسيدم .

مختار به دنبال من افرادى را بهاطراف واكناف فرستاده بود .

او گمان برده بود كه من همراه مرد أزدى به برخى از باغات اطراف رفته ام .

مختار در حال نگرانى به سر مى برد ودر جستجوى ما به " حيره " رفته بود واز آنجا بر مى گشت .

ناگاه با ابراهيم رو به رو گشت .

ابراهيم سر عامر را پيش او افكند .

مختار پرسيد : " در اين مدت كجا بودى ؟ واين سر از آن كيست ؟ " ابراهيم داستان وسرگذشت شگفت انگيز وحيرت زاى خود را تعريف نمود .

مختار وسپاهيان او از شنيدن اين داستان متعجب شدند وبه شكر خدا پرداختند .

مختار از وضعيت مرد أزدى جويا شد .

ابراهيم گفت : " مفارقت من از او ، از وقتى مى باشد كه او خود را زير شنها دفن نمود واكنون نمى دانم سرگذشت او چگونه بوده است ؟ " ابراهيم رو به مختار گفت : " اكنون چه جاى نشستن است ؟ " پس مختار دستور داد عوامل سپاه حاضر شدند وهمگى بر پشت اسبان خود قرار گرفتند وتعداد آنان كمتر از ٢٤ هزار نفر نبود .

همگى به سراغ سپاه عامر بن ابى ربيعه رفتند .

آنان شب و روز راه پيمودند تا به بقاياى سپاه عامر رسيدند .

سپاه عامر در اثر نبودن فرمانده ، به طول وعرض بيابان گام مى سپردند .

هر كدام از آنان ادعاى امارت وفرماندهى سپاه را داشتند .

مختار وابراهيم وسپاه تحت فرمان آنان ، شمشير كشيدند وشعار " يا لثارات الحسين ( ع ) " سر دادند وبر اين قوم ، حمله ور شدند .

ساعتى نگذشته بود كه مشاهده نمودند هر كدام از نيروهاى عامر در خون خود غلطيده اند .

پس به اين ترتيب لشكر عامر متفرق وپراكنده گرديد وشمشير مختار همه را