وقتى وارد كوفه شدند ، مختار وفرماندهان در دارلاماره جلوس نمودند واز ميان اسيران ، آنان را كه در واقعه كربلا حضور داشتند ، شناسايى نمودند ودر ميان آنان تعدادى از آن جنايتكاران بودند كه دايم مورد جستجوى مختار و خونخواهان شهيدان كربلا قرار داشتند .

يكى از آنان شرحبيل ، ديگرى حصين بن نمير أزدى وجمع ديگرى بودند كه شرح حال نحس آنان به طول مى انجامد .

٧ - نخست حصين را پيش آوردند .

مختار اظهار نمود : " حمد وسپاس خداى را كه مرا به گرفتن تو متمكن ساخت .

" سپس دستور داد گوشت بدن او را با قيچى بريدند تا در اثر آن به جهنم واصل شد .

٨ - اما شرحبيل ، او فردى بود كه در روز عاشورا از پشت سر امام سيلى به صورت مبارك آن بزرگوار زده بود .

مختار حمد وسپاس خدا را به جا آورد ودستور داد او را با آتش سوزاندند .

٩ - سرنوشت شوم حرمله پس از آن دو نفر ، حرمله لعين را پيش آوردند .

وقتى چشم مختار به حرمله كاهلى افتاد ، به ياد مظلوميت طفل معصوم امام ( ع ) به شدت گريست وپس از آن رو به حرمله گفت : " واى بر تو باد ! آيا آنچه در كربلا انجام داده بودى ، كافى نبود تا اين كه طفل صغير ومعصوم امام ( ع ) را نيز كشتى وبا خدنگ تير خود او را ذبح نمودى ؟ آيا نمى دانستى او فرزند رسول خداست ؟ " سپس مختار دستور داد او را در مقابل تيرهاى زهرآگين قرار دادند وآنقدر تير زدند تا كشته شد .