سپس نگاهى مأيوسانه بر اندام و چهره او انداخت وبى اختيار قطرات اشك ، بر صورتش جارى شد وگفت : " خداوندا ! تو شاهد باش كه جوانى به سوى اين سپاه رفت كه از لحاظ اندام ، اخلاق وگفتار از همه مردم به رسول تو شبيه تر بود و هر گاه ما مشتاق ديدار پيغمبرت مى شديم به اين جوان مى نگريستيم .

" پس از آن متوجه عمر بن سعد شد وفرياد زد : " اى پسر سعد ! خدا رحم تو را قطع كند چنانكه رحم مرا قطع نمودى .

" در اين هنگام على بن الحسين ( ع ) به دشمن نزديك شد وبه جنگ پرداخت و زد وخورد سخت وخونينى نموده ، عده زيادى را كشت وسپس به سوى پدر آمد و گفت : " اى پدر بزرگوار ! تشنگى جانم را به لب رسانيده وسنگينى آلات جنگ ، مرا به رنج انداخته است .

آيا ممكن است با اندكى آب ، مرا از تشنگى نجات دهى ؟ " امام حسين ( ع ) گريست وفرمود : " چه مصيبتى ! فرزند عزيزم ! از كجا آب بياورم ؟ بازگرد و كمى ديگر بجنگ ، زيرا بسيار نزديك است كه جدت محمد ( ص ) را ملاقات كنى واز دست او جام سرشارى از آب بنوشى كه از آن پس ، هرگز تشنه نشوى .

" على به سوى ميدان بازگشت .

دست از جان شسته وآماده شهادت شد .

حمله بسيار شديدى را آغاز نمود .

ناگاه منقذ بن مره عبدى ( لعنة الله عليه ) او را هدف تيرى قرار داد كه از اثر آن تير نيروى دفاع از او سلب شد وبه روى زمين افتاد وفرياد زد : " پدر جان ! خداحافظ وسلام بر تو .

اينك جدم محمد ( ص ) تو را سلام مى رساند ومى گويد : اى حسين ! زود نزد ما بيا .

" سپس فريادى كشيد وجان داد .

حسين ( ع ) آمد وبر بالين كشته فرزندش نشست وصورت بر صورت او نهاد و فرمود : " پسر جانم ! خدا بكشد كسانى را كه تو را كشتند .

چقدر گستاخى نمودند بر خدا ! چقدر حرمت رسول خدا را شكستند ! على الدنيا بعدك العفا .

پس از تو ، خاك بر سر اين دنياى بى وفا باد .

"راوى مى گويد : زينب ( س ) از خيمه ها بيرون آمد وراه ميدان را در پيش گرفت و