عزيمت حسين ( ع ) به سوى عراق حسين ( ع ) روز سه شنبه ، سوم ذيحجه وبه قولى روز چهارشنبه ، هشتم ذيحجه سال ٦٠ هجرى ، پيش از آن كه از شهادت مسلم مطلع شود از مكه خارج شد ، زيرا حسين ( ع ) روزى از مكه بيرون آمد كه در همان روز مسلم به شهادت رسيده بود .

روايت شده است كه چون حسين ( ع ) تصميم گرفت به سوى عراق برود ، مقابلجمعيت ايستاد وپس از حمد خداوند متعال ودرود بر رسول خدا ( ص ) خطبه اى به اين مضمون ايراد فرمود : " مرگ بر فرزندان آدم حك شده است ، چون جاى گردنبند بر گردن دختران جوان .

من مشتاق ديدن پيشينيان خويشم ، مانند اشتياقى كه يعقوب به ديدار يوسف داشت .

سرزمينى براى كشته شدن من انتخاب شده است كه به آن خواهم رسيد وگويا مى بينم كه اعضاى بدنم را گرگهاى بيابان ، در زمينى بين نواويس وكربلا پاره پاره مى كنند تا شكمهاى گرسنه خود را سير گردانند وانبانهاى خالى خويش را پر كنند .

آرى ! از سرنوشت نمى توان گريخت .

آنچه خداوند به آن خشنود است ، ما اهل بيت هم خشنوديم وبر بلياتى كه از جانب خدا باشد صبر مى كنيم ومى دانيم او مزد صابرين را به ما اعطا مى كند .

ما كه پاره تن پيغمبر خدا هستيم از او جدايى نداريم ودر بهشت با او خواهيم بود .

بدين گونه رسول خدا خشنود خواهد شد وبه وعده اى كه خداوند به رسولش داده وفا مى شود .

هر كس براى جانبازى در راه ما آماده است واز شهادت وملاقات خداوند خشنود مى شود با ما بيايد ، زيرا به يارى خدا - انشاء الله - بامدادان از مكه خارج مى شويم .

" گفتار طبرى ابو جعفر محمد بن جرير طبرى امامى در كتاب " دلائل الامامة " از ابو محمد سفيان بن وكيع ، از پدرش وكيع واو از " أعمش " روايت مى كند كه : ابو محمد واقدى و زرارة بن خلج گفتند :