" مؤلف مى گويد : شايد بعضى از كوته نظران كه نمى دانند شهادت چه سعادت بزرگى است ، گمان مى كنند كه خداى متعال چنين حالى را كه شخص خود را به خطراندازد دوست ندارد ! آيا اين اشخاص كوته فكر در قرآن مجيد نخوانده اند كه خداوند به گروهى فرمان مى دهد كه خويش را بكشند ، در آنجا كه مى فرمايد :

( فتوبوا الى بارئكم فاقتلو انفسكم ذلكم خير لكم عند بارئكم )

يعنى : توبه وبازگشت كنيد به سوى خداى خويش وخود رابكشيد زيرا اين عمل نزد خداوند براى شما نيكوتر وبهتر است .

شايد اين گونه كسان گمان مى كنند كه آيه شريفه :

﴿ ولا تلقوا بأيديكم الى التهلكة ﴾

- يعنى : خود را با دست خود به هلاكت نيفكنيد - اشاره به شهادت وكشته شدن در راه حق است ، در صورتى كه اين اشتباه است وشهادت ، بزرگترين سعادت براى انسان است .

نويسنده كتاب " مقتل " - كه از امام صادق روايت كرده است - در تفسير اين آيه شريفه مطلبى را نقل مى كند كه مورد پذيرش عقل است .

او مى نويسد : " ما در جنگ نهاوند ( يا جنگ ديگرى ) شركت كرده بوديم .

مسلمانان صفوف جنگ را منظم كردند ودشمن نيز برابر ما صف كشيد .

در هيچ جنگى صفوفى به اين طول وعرض نديده بودم .

رومى ها پشت به ديوار شهر خويش داده بودند وآماده جنگ مى شدند .

در اين هنگام مردى از صف مسلمانان به دشمن حمله كرد .

مردم گفتند : " لا اله الا الله القى نفسه الى التهلكة " " اى واى ! اين شخص با دست خود ، مرگ وهلاكت را براى خود آماده كرد .

" ابو ايوب انصارى كه حضور داشت گفت : " شما اين آيه را تأويل به مردى مى كنيد كه با حمله خويش شهادت را خواستار گرديد ؟ در صورتى كه چنين نيست .

اين آيه در حق ما نازل شده است ، زيرا ما مشغول يارى رسول خدا ( ص ) شده بوديم ودست از خانواده واموال خويش برداشتيم واقدام به اصلاح امور خود نكرديم تا امور وزندگى ما از هم پاشيد .

پس از آن ، تصميم گرفتيم كه از يارى پيغمبر تخلف نماييم تا به زندگى واموال خود سر وصورت بدهيم .

لذا اين آيه نازل شد :

﴿ ولا تلقوا بأيديكم الى التهلكة ﴾