اللهوف في قتلي الطفوف (فارسي ) - السيد بن طاووس - الصفحة ٣٠٠

او ، صداقت ودوستى ديرينه اى بود .

چند روزى پس از مراجعت از مكه در منزل نشستم ورفت وآمد مردم پايان پذيرفت ورنج سفر از تنم خارج شد .

سوار مركب شدم وبه سراغ مختار رفتم .

او را در بيرون از منزل خويش يافتم .

سلامى به او گفتم ، او جواب سلام مرا داد وفرمود : " منهال ! مدتى است تو را نمى بينم .

نه پيش ما مى آيى ، نه به زيارت ما مى رسى ونه در مقابل اين همه فتوحات كه خداوند نصيب ما فرموده است ، تبريك وتهنيت مى گويى .

" عرض كردم : " سرورم من در زيارت بيت الله الحرام بودم وبه تازگى به كوفه رسيده ام ، وگرنه زودتر به حضورتان مى رسيدم .

" قدم زنان مقدارى با هم سير نموديم تا به محل " كنائس " رسيديم .

متوقف شد ، مثل اين كه انتظار كسى را مى كشيد .

گويا در جستجوى حرمله افرادى را فرستاده بود .

ساعتى نگذشته بود كه جمعى با شتاب فراوان وحركت شادمان ، به طرف مختار آمدند وگفتند : " امير بشارت ! امير بشارت ! حرمله را يافتيم واو را آورديم .

" وقتى او را پيش مختار آوردند ، دستان بسته بود .

هنگامى كه نگاه مختار به او افتاد گفت : " حمد وسپاس خدايى را باد كه مرا به تو دشمن خدا ورسول خدا متمكن ساخت .

" سپس گفت : " جلاد يا جزار ( برنده سر ) كجا است ؟ " پس جزارى حاضر ساختند .

سپس فرمود : " نخست دستها وپاهاى او را قطع كن .

" نخست آن اعضا را قطع كردند .

او فرياد مى كشيد وكمك مى طلبيد .

دستور داد آتش را حاضر ساختند وآهنى را در آتش گداختند تا كاملا سرخ گرديد .

آن ميله را درگردن او قرار داد ، گوشت گردن او در آتش مى سوخت واو فرياد مى كشيد وكمك مى طلبيد تا آن كه گردن او بريده شد .

در اين هنگام منهال گويد : " من سبحان الله گفتم .

" مختار رو به من نمود گفت : " منهال ! تسبيح وتنزيه خدا در همه حال زيبا و پسنديده است ، ولى اكنون چه جاى تسبيح گفتن مى باشد ؟ " منهال گفت : " امير ! در اين سفر اخير كه از مكه مى آمدم ، در مدينه وارد محضر مولى وسرورم امام على بن الحسين ( ع ) شدم .

امام از من پرسيد چه اطلاعى از حرملة