مختار رو به ابن سعد گفت : " آيا طفل شيرخوار حسين را تو كشتى ؟ خداوند روى ترا سياه كند ؟ آيا تو عهد وپيمان رسالت وحقوق اخوت وبرادرى را نگه نداشتى ؟ هم اكنون از تو مى خواهم آن اشعار نونيه را كه در واقعه عاشورا سروده بودى قرائت كنى واگر نخوانى ، تو را با اشد مجازاتها عذاب خواهم نمود .

" ابن سعد لعين شروع به قرائت نمود كه مضمون اشعار اين چنين مى باشد : " به خدا من نمى دانم ودر اين امر راستگو هستم ودر مورد كار خودم روى دو امر مهم در فكر وترديدم ، آيا ملك رى را از دست دهم ؟ در صورتى كه تملك آن از آرزوهاى ديرينه ام بود .

يا اين كه با قتل حسين ( ع ) به گناه ومعصيت آلوده شوم ؟ حسين پسر عموى من مى باشد .

حوادث وسرگذشت او بسيار بزرگ است ، ولى نورچشم وروشنايى ديدگانم در ملك رى مى باشد .

مى گويند خداوند خالق وآفريدگار بهشت و جهنم وتعذيب وبستن دستان گنهكاران مى باشد ، اگر در اين گفتار راستگو هستند ، من در مدت دو سال از گناهان خود توبه مى نمايم واگر در اين گفتار دروغگو هستند كه چه بهتر من به دنياى بزرگ وملك نازا ( عقيم ) واصل خواهم بود .

خداى عرش وفرش ، لغزش مرا مى بخشد ، هر چند من در اين دنيا ستمكارترين