او را در كنار خود در تخت نشاند ونامه او را گرفت وقرائت نمود وشديدا با صداى بلند گريه نمود وبقيه نامه را خواند وگفت : " چشم ! با كمال علاقه ورضايت مى پذيرم ومن نخستين فردى هستم كه در پيش روى او مى جنگم و در طلب خون حسين مظلوم ( ع ) او را همراهى مى نمايم .

"سپس رو به سوى پيك ابن زياد ملعون كرد وگفت : " براى چه آمده اى ؟ " او نامه را تسليم حنظله نمود .

ناگاه چشمش به كلمه اى افتاد كه مى گفت : " تو در گروگان هستى ، مگر اين كه آذوقه وعلوفه چهار صد هزار نفرى را تأمين نمايى ! " پس نامه را پاره پاره كرد وبه اصحاب وياران خود گفت شمشير مرا حاضر سازيد .

هماندم گردن قاصد ابن زياد را زد .

آنگاه خلعتى به قاصد ابراهيم بخشيد وبه گردن او زنجير پربهايى افكند ومركب تندروى را به او اهدا نمود وگفت : " به پيش امير وفرمانده خود برگردد ! و آنچه را ديده اى براى او تعريف كن ! " واضافه كرد : " من آماده ام آذوقه وعلوفه را فراهم سازم ومردم شهر من آماده ومنتظر ورود ايشان مى باشند وسلام مرا به ايشان برسان ! اولاد وفرزندان ومردم من در خدمت ايشان مى باشند .

لطفا به او برسان كه در ملاقات دشمنان راه خدا ورسول او ، جديت تمام به خرج دهد .

" قاصد به سوى ابراهيم برگشت .

نامه را به او تسليم كرد واتفاقاتى را كه در پيش