" پس از آن گفتم : " اى اهل مدينه ! اينك على بن الحسين ( ع ) با عمه ها وخواهرانش نزديك شما وپشت ديوار شهر شما مى باشد ومن فرستاده او هستم تا به شما بگويم او كجاست .

" از اين سخن تمام زنان مدينه كه پرده نشين ودر حجاب مستور بودند ، از چادرها بيرون آمدند وفرياد " واويلا ! " و " واثبوراه ! " بلند نمودند .

هيچ روزى را پس از رحلت پيامبر خدا ( ص ) نديدم كه گريه كنندگان بيش از آن روز باشند ، يا روزى بر مسلمانها تلخ تر از آن روز بوده باشد .

شنيدم زنى بر حسين ( ع ) گريه وندبه مى كرد ومى گفت : " خبردهنده اى مرا از شهادت سيد ومولايم آگاه كرد واز اين خبر دلم را به درد آورد ومرا مريض ورنجور نمود .

پس شما اى چشمهاى من ! در ريختن اشك سخاوتمند باشيد وبراى آن كسى كه مصيبت او عرش خدا را به لرزه افكند واز شهادت او اعضاى ديانت ومجد بريده شد ، بى وقفه اشك بريزيد .

بر فرزندان رسول خدا ( ص ) وفرزندان وصى او ، على بن ابى طالب ( ع ) ، اشك بريزيد ، اگر چه آن مظلوم از شهر و ديار ، دور گرديده است .