حضرت سجاد ( ع ) فرمود : " مشمول رحمت خدا باشد كسى كه نصيحت مرا بپذيريد ووصيت مرا در راه خدا ورسول خدا واهل بيتش حفظ كند ، چون پيروى و اقتداى به ما اقتداء به رسول خداست .

" مردم يكصدا گفتند : " اى پسر پيغمبر ! ما همه گوش به فرمان تو ومطيع تو ونگاه دارنده عهد وپيمان تو هستيم وهرگز از تو روى بازنمى گردانيم وبه هر چه امر كنى اطاعت مى كنيم ومى جنگيم با هر كه با تو بجنگد ، و مسالمت مى كنيم با هر كه با تو مسالمت كند ، تا از يزيد خونخواهى كنيم واز كسانى كه به تو ظلم كردند وستم نمودند بيزارى جوييم .

" فرمود : " هيهات ! هيهات ! اى غدارهاى حيله باز كه جز خدعه ومكر خصلتى در شما نيست ! آيا مى خواهيد آنچه را كه با پدران من نموديد با من نيز روا داريد ؟ به خدا قسم چنين امرى ممكن نيست ، زيرا هنوز جراحاتى را كه از اهل بيت پدرم بر دل من وارد آمده است بهبود نيافته ومصيبت جدم رسول خدا ( ص ) وپدرم وبرادرانمفراموش نشده وتلخى آن از كام من بر نخاسته است وسينه وگلويم را تنگ فشرده است وغصه آن در سينه من جريان دارد .

من از شما مى خواهم كه نه ما را يارى كنيد ونه با ما بجنگيد .

" پس از آن اين اشعار را انشاء فرمود : " اگر حسين كشته شد عجيب نيست ، چون پدرش على بن ابى طالب ( ع ) كه از حسين ( ع ) بهتر وبزرگوارتر بود ، نيز كشته شد .

پس شما اى اهل كوفه ! از مصيبتهايى كه به حسين ( ع ) رسيد ، خوشحال نباشيد .

مصيبت او از همه مصائب بزرگتر بود .

آن حسينى كه در كنار رود فرات كشته شد ، جانم فداى او باد ! يقينا كيفر كشندگان او آتش جهنم مى باشد .

" زين العابدين ( ع ) پس از خواندن اشعار بالا ، اين شعر را نيز قرائت كرد : " ما از شما راضى شديم ، سر به سر ، كه نه با ما باشيد ونه عليه ما .

نه روزى به نفع ما وروز ديگر بر ضد وضرر ما .

" ( يعنى نه ما را يارى كنيد ونه ما را به قتل برسانيد .

) ورود به دار الإماره راوى مى گويد : پس از آن ، ابن زياد در كاخ دارالاماره نشست وبار عام داد .