على بن الحسين ( ع ) در حالى كه بيمارى ، او را ضعيف ورنجور كرده بود وحسن بن حسن مثنى [١] - كه در كربلا براى يارى عمو وامام خود ، حسين ( ع ) زخمهاى شمشير و نيزه را به تن خريده بود ، ولى با آن جراحتها از ميدان جنگ زنده بيرون آمده بود - در بين اسيران ديده مى شدند .

مصنف كتاب " مصابيح " روايت مى كند كه : حسن بن حسن مثنى روز عاشورا در برابر عمويش حسين ( ع ) ، هفده نفر را كشت وهيجده زخم بر بدنش وارد شد واز اسب افتاده بود .

دايى او اسماء بن خارجه او را از زمين برداشت وبه كوفه برد واو را مداوا كرد تا بهبود يافت وسپس او را به مدينه برد .

همچنين در ميان اسيران ، زيد وعمرو ، فرزندان امام حسن ( ع ) نيز ديده مى شدند .

پس اهل كوفه چون چشمشان به اسيران افتاد ، شروع به گريه وزارى كردند .

آنگاه على بن الحسين ( ع ) فرمود : " آيا براى ما گريه ونوحه مى كنيد ؟ پسكشندگان ما كيانند ؟ " زينب ( س ) خطبه مى خواند بشير بن خزيم اسدى مى گويد : به سوى زينب دختر أمير المؤمنين ( عليهما السلام ) نگريستم ، به خدا سوگند زنى را سخنورتر از او نديدم .

گويا كلمات على ( ع ) از زبان او فرو مى ريخت .

با دست به سوى مردم اشاره كرد كه خاموش شويد .

از اين اشاره ، نفسها به سينه ها بازگشت وزنگهاى شتران از صدا افتاد .

پس از آن شروع به ايراد خطابه نمود : " به نام خداوند بخشنده ومهربان .

ستايش مى كنم خدا را ودرود مى فرستم بر

[١] حسن بن حسن بن على ( ع ) ، معروف به " مثنى " ، جليل القدر وعالم وپرهيزكار بود .

با دختر عمويش ، فاطمه دختر امام حسين ( ع ) ازدواج كرد .

در كربلا در ركاب عموى بزرگوارش امام حسين ( ع ) حضور داشت وجنگيد وجراحاتى برداشت ، اما خداوند متعال او را شفا داد .

مادرش خوله دختر منظور الفرازى است .

وى حدود سال ٩٠ ه‌ .

ق در مدينه وفات يافت .