ابن عبد ربه در جزء چهارم كتاب " عقد الفريد " نقل مى كند كه به على بن الحسين ( ع ) گفته شد : " چقدر فرزندان پدر شما كم هستند ! " فرمود : " عجب است كه داراى اين چند فرزند هم شده است ، زيرا او در هر شبانه روز ، هزار ركعت نماز بجا مى آورد وديگر فرصتى براى مجالست با همسران خويش نداشت .

" بامداد عاشورا ، حسين ( ع ) دستور داد تا خيمه اى برپا نمودند ودر ظرفى كه عطر بسيارى در آن بود ، نوره تهيه كردند وبه آن خيمه آمد تا به نظافت بپردازد .

روايت شده كه برير بن خضير همدانى وعبد الرحمن بن عبد ربه انصارى ، پشتخيمه منتظر بودند كه بعد از حسين ( ع ) اقدام به تنظيف كنند .

در اين هنگام برير شروع به مزاح كردن با عبد الرحمن نمود .

عبد الرحمن گفت : " اى برير ! آيا مى خندى ؟ اكنون چه موقع خنده وچه جاى گفتن سخنان خنده آميز است ؟ " برير گفت : " طايفه من مى دانند كه من شوخى ومزاح را در جوانى وپيرى دوست نداشته ام ، وليكن به خاطر خوشحالى اى كه از وصال به شهادت دارم ، اين عمل را انجام مى دهم .

به خدا قسم چيزى نمانده است تا با شمشير خود با اين جمعيت روبرو شويم و ساعتى با آنها بجنگيم وسپس دست بر گردن حوريان بهشتى اندازيم .